We „Właśnie że tak! Nigdy w życiu! 20 lat później” Katarzyny Grocholi bohaterowie zakładają biuro matrymonialne, w dobie internetu i mediów społecznościowych wydające się anachronizmem. Chociaż…: „– Myślisz, że dlaczego terapeuci mają ręce pełne roboty? Bo straciliśmy zdolność porozumiewania się, ludzie informują się o tym, co robią i co jedzą, na fejsie, dostają sto pięćdziesiąt lajków i myślą, że mają stu pięćdziesięciu znajomych. (…) A gdy przychodzi co do czego, to nie umieją się dogadać z drugim człowiekiem”.

Najnowsza książka Sławka Gortycha „Święto Karkonoszy” ugruntowuje pisarski sukces autora, który wykorzystuje kryminalny sztafaż do przedstawienia wcale nieprostych powojennych relacji polsko-niemieckich na ziemiach powszechnie nazywanych odzyskanymi. Tym razem rzecz rozgrywa się w 1948 roku w Jeleniej Górze, wcześniej znanej jako Hirchsberg i – jak to u Gortycha w zwyczaju – przenosi się w czasy obecne. Co tu dużo mówić: historia to w końcu dziś, tylko cokolwiek dalej.

„Dom bestii” Katarzyna Bonda zaopatrzyła w motto z „Na wschód od Edenu” Johna Steinbecka, kończące się przypomnieniem, „że potwór to tylko odchylenie od normy oraz że dla potwora norma jest właśnie czymś potwornym”.

Wskazówka z „Teorii »pozwól im«” Mel Robbins: „Nie jedź do rodzinnego domu, by zobaczyć się z dziadkami tylko dlatego, że uszczęśliwisz tym matkę. Jedź do domu, żeby zobaczyć się z dziadkami, bo stawianie bliższej i dalszej rodziny na pierwszym miejscu uszczęśliwia c i e b i e”.

W książce „Przejścia. Którędy do miłości” Natalia de Barbaro zwraca się do swoich czytelniczek: „Czy dostałaś w życiu bardzo dużo miłości, czy trochę miłości – obstawiam, że obie mamy swojego wewnętrznego Żużla”. Odnośnie do facetów, to oni raczej książek de Barbaro nie czytają, a niektórzy na żużlu jeżdżą, nawet z powodzeniem.

Skrzydlate słowa słynnej Chyłki z powieści „Arachnia” Remigiusza Mroza są następujące: „– Wiesz, dlaczego Jezus nigdy nie wrócił na Ziemię? (…) – Bo nie podoba mu się, co tu się odpierdala”.

W horrorze „Tam, gdzie zmrok zapada szybciej” Wojciecha Chmielarza znajdujemy fragment zgoła nie irracjonalny, za to bardzo – przynajmniej naszym zdaniem – znaczący: „Zaprosiła go do środka, równocześnie przepraszając za bałagan panujący w mieszkaniu.
– Gdybyś wcześniej dał znać, że będziesz, przygotowałabym coś do picia, jedzenia – trajkotała, równocześnie rozglądając się panicznie dookoła, czy gdzieś na wierzchu nie zostawiła butelki po winie i kieliszka z poprzedniego wieczora. Dużo ich ostatnio się tu walało. Miała poczucie, że za dużo. I nagle zrobiło się jej wstyd, bo jeszcze kilka lat temu biegała tak po domu, sprzątając nie śmieci po spędzonej przy alkoholu nocy, ale książki. Dużo wtedy czytała, a Karol wściekał się na nią, że wszędzie zostawia grube tomy powieści, reportaży i poradników. Nigdy nie powinna zaufać człowiekowi, który nie lubi książek”.

W dwudziestym „Dzienniku Cwaniaczka” Jeffa Kinneya, zatytułowanym „Pan Porażka”, Greg trafia do drużyny koszykarskiej złożonej z samych beznadziejnych przypadków. Ta zbieranina przegrywów ma jednak przed sobą Turniej Drugiej Szansy. I innych nieudaczników do pokonania.

„Biblia. Komiks” Sergio Cariello najbardziej przypomina wprawdzie historie o Batmanie czy Supermanie, ale jakby nie patrzeć, jest to Pismo Święte. Narysowane inną kreską.

W „Atomowych nawykach. Drobnych zmianach, niezwykłych efektach” James Clear zwraca uwagę na to, że na ogół myśląc o zmianach, mamy przed oczami ostateczny cel. Tymczasem „jedna pompka jest lepsza niż brak treningu. Jedna minuta gry na gitarze jest lepsza niż niegranie. Lepiej poczytać przez minutę, niż nie sięgnąć po książkę w ogóle. Lepiej zrobić mniej niż zupełnie nic”.