W nowym i pięknym opracowaniu edytorskim warszawska Oficyna Literacka Noir sur Blanc wznowiła powieść „Baudulino” włoskiego mistrza prozy Umberto Eco w przekładzie Adama Szymanowskiego. Autorem projektu okładki (z celofanową obwolutą!) jest Witold Siemaszkiewicz, a druk i oprawę wykonała Drukarnia Read Me w Łodzi, natomiast skład i łamanie wykonał Plus 2 Witold Kuśmierczyk. Premiera książki zapowiedziana jest na 26 października.
Wydawca prezentuje książkę: Baudolino, czternastoletni chłopski syn, obdarzony bystrym umysłem i fantazją, przyprowadza pod rodzicielski dach zabłąkanego wśród mgieł i moczarów rycerza. Nieznajomym gościem okaże się Fryderyk Barbarossa. Chłopak zdobywa sympatię cesarza, ten zaś zabierze go ze sobą w świat i pokocha jak syna. Baudolino lubi opowiadać i zmyślać, przy czym jakimś cudem wszystko, co wymyślił, staje się rzeczywistością. I tak któregoś razu, ku pożytkowi przybranego ojca, układa legendarny list księdza Jana; obiecuje w nim zachodniemu światu bajeczne królestwo na Wschodzie, rządzone przez chrześcijańskiego króla. Fryderyk, wyruszając na wyprawę krzyżową, chce także dotrzeć do mitycznego królestwa. Po jego śmierci, niespodziewanej i tajemniczej, Baudolino kontynuuje wędrówkę, przeżywa niezwykłe przygody i spotyka najdziwniejsze istoty. Swe dzieje opowiada Niketasowi, bizantyjskiemu historykowi, w czasie gdy krzyżowcy plądrują Konstantynopol. Dopiero wtedy zaczyna pojmować rzeczy, których dotąd nie rozumiał.
W takiej samej szacie graficznej w 2020 roku wznowiono słynne „Imię róży” w przekładzie Adama Szymanowskiego, a w ubiegłym roku wznowiono inną powieść Umberto Eco zatytułowaną „Cmentarz w Pradze” w przekładzie Krzysztofa Żaboklickiego. Wszystkie tomy z okładkami autorstwa Witolda Siemaszkiewicza i drukowane w łódzkiej Drukarni Read Me.
Umberto Eco (1932-2016) był jednym z najsłynniejszych naukowców i pisarzy XX wieku, pochodził z położonej w Piemoncie Alessandrii. Zmuszony przez ojca podjął studia prawnicze na Uniwersytecie w Turynie. Wkrótce jednak porzucił je i zaczął studiować literaturę i kulturę średniowiecza, uzyskał tytuł doktora (jego praca poświęcona była św. Tomaszowi z Akwinu). Następnie rozpoczął pracę redaktora w mediolańskiej stacji telewizji RAI. W 1959 roku został redaktorem naczelnym w mediolańskim wydawnictwie Bompiani. Jednocześnie wykładał na uniwersytetach w Turynie i Mediolanie. W 1971 roku przyjął stanowisko profesora semiotyki na najstarszym europejskim uniwersytecie – w Bolonii. W swojej pracy badawczej zajmował się m. in. semiotyką, teorią literatury, estetyką średniowieczną i środkami przekazu. Do jego najważniejszych publikacji przetłumaczonych na język polski należą: „Dzieło otwarte”, „Pejzaż semiotyczny”, „Lector in fabula”, „Superman w literaturze masowej”. Bogaty dorobek naukowy to zaledwie część obfitej i urozmaiconej twórczości Eco, obejmującej ponadto felietony, parodie literackie, komiksy, sztuki dla dzieci, przede wszystkim zaś kilka znakomitych powieści.
Wierny swemu przeświadczeniu, że podział na kulturę niską i wysoką nie ma żadnego uzasadnienia, a erudycję można z powodzeniem połączyć z sensacyjną akcją, w roku 1980 wydał swoją pierwszą powieść, „Imię róży”, która przyniosła mu wielką sławę i stała się jednym z największych bestsellerów w historii literatury. Przetłumaczona na trzydzieści języków, doczekała się również adaptacji filmowej. Kolejne powieści – „Wahadło Foucaulta” (1988) i „Wyspa dnia poprzedniego” (1994), „Baudolino” (2000), „Tajemniczy płomień królowej Loany” (2004), a „Cmentarz w Pradze” (2010) i „Temat na pierwszą stronę” (2015) – utwierdziły pisarską sławę autora. Niezwykła umiejętność łączenia powieści sensacyjnej, historycznej i traktatu filozoficznego, ogromna wiedza oraz głęboka znajomość konwencji narracyjnych pozwalały mu tworzyć fabuły wielowarstwowe, atrakcyjne zarówno dla miłośników powieści detektywistycznych jak i czytelników o wyrafinowanych gustach literackich.
Po wydaniu „Imienia róży” (wydawnictwo przewidywało, że sprzeda 30 tys. egz., a sprzedało się ponad 9 mln) Umberto Eco niespodziewanie stał się bohaterem świata mediów, co było dla niego jednocześnie zabawne i irytujące. Był znany z gwałtownego sposobu prowadzenia dyskusji, opisywał samego siebie jako „osobowość polichroniczną”, kogoś, kto „musi rozpoczynać wiele działań na raz, mieszając je ze sobą i łącząc”. Mówił, że gdyby nie miał wielu rzeczy do zrobienia, całkiem by się pogubił.
Autor trzykrotnie odwiedził Polskę: po raz pierwszy w 1968 roku, jako mało znany włoski uczony, i w roku 1996, jako słynny pisarz, oblegany przez tłumy miłośników jego twórczości, kiedy to został uhonorowany przez warszawską Akademię Sztuk Pięknych tytułem doktora honoris causa, a także w 2015 roku, by odebrać kolejny tytuł doktora honoris causa, przyznany tym razem przez Uniwersytet Łódzki. Również i ta wizyta cieszyła się ogromnym zainteresowaniem rosnącego wciąż grona jego czytelników, którzy licznie uczestniczyli we wszystkich spotkaniach z autorem.
