Philip K. Dick dla wielu czytelników jest postacią kultową. Są tacy, dla których „Ubik” czy „Człowiek z Wysokiego Zamku” należą do najważniejszych powieści XX wieku. Ursula K. Le Guin nazywała go „amerykańskim Borgesem” a teoretyk literatury Fredric Ruff Jameson – „Szekspirem science fiction”.
W ciągu zaledwie 54 lat życia napisał 44 powieści i ponad 120 opowiadań. Jednocześnie zmagał się z problemami psychicznymi, depresją oraz uzależnieniem leków i substancji psychoaktywnych. Jego życie i twórczość stały tematem wnikliwego i empatycznego eseju biograficznego Emmanuela Carrèra, który stworzył fascynującą narrację o genialnym pisarzu, wielkim ekscentryku dwudziestowiecznej (pop)kultury, a zarazem o historii minionego stulecia.
Utrzymując porządek chronologiczny, Carrère opisuje losy swojego bohatera, a zarazem wczytuje się w dzieła powstające w danym okresie. Poznajemy rytm pracy Dicka nad książkami: – następstwo pomysłów przeplatających się z epizodami psychotycznymi – historię nałogu, skomplikowanych relacji rodzinnych i kolejnych małżeństw, nieudanej próby samobójczej i odwyku, lecz nade wszystko obsesji na punkcie realności, objawiającej się w podejrzeniach, że świat jest celowo podtrzymywaną iluzją. Co ciekawe, kwestionowanie natury rzeczywistości od pewnego momentu łączyło się u Dicka z widzeniami mistycznymi, co jego biograf opisuje z zasługującą na najwyższy szacunek bezstronnością i delikatnością.
Jestem pewien, że mi nie wierzycie, i nie wierzycie nawet, że ja wierzę w to, co mówię. A jednak to prawda. Macie prawo wierzyć mi lub nie, ale uwierzcie chociaż w to: ja nie żartuję. To jest bardzo poważne i bardzo ważne. Musicie zrozumieć, że mnie samego zaskakuje mówienie podobnych rzeczy. Mnóstwo ludzi twierdzi, że pamięta swoje poprzednie życia; ja natomiast twierdzę, że pamiętam inne obecne życie. Nie wiem nic o podobnych deklaracjach, ale podejrzewam, że moje doświadczenie nie jest wyjątkowe. Wyjątkowe jest być może pragnienie, by o nim mówić.
Fragment przemowy wygłoszonej przez Philipa K. Dicka w Metzu, 24 września 1977 roku
Na okładce wykorzystano obraz Zdzisława Beksińskiego, dzięki uprzejmości Muzeum Historycznego w Sanoku.
Data premiery: 24.09.2026
Autor: Emmanuel Carrère
Tłumaczka: Magdalena Kamińska-Maurugeon
Emmanuel Carrère (ur. 9 grudnia 1957 w Paryżu) – francuski pisarz, scenarzysta i reżyser filmowy, znany jako twórca „powieści niefikcjonalnych”. W swoich książkach po mistrzowsku łączy literaturę faktu, reportaż, esej i wątki autobiograficzne, poruszając tematy tożsamości, pamięci oraz ludzkich obsesji. W Polsce dotąd ukazały się m.in.: „Limonow” – biografia radzieckiego poety, dysydenta i ekscentrycznego polityka Eduarda Limonowa, za którą otrzymał nagrodę Prix Renaudot; „Wąsy” – powieść psychologiczna, którą sam sfilmował w 2005 roku; „Królestwo” i „Joga”.
