2 kwietnia, w dniu urodzin Hansa Christiana Andersena, obchodzony jest w Międzynarodowy Dzień Książki dla Dzieci. Dzień ten ma na celu rozpowszechnienie książek dla dzieci oraz wspieranie czytania przez najmłodszych.

Święto zostało ustanowione przez IBBY w 1967 roku. Co roku inna sekcja IBBY jest gospodarzem tego dnia i przygotowuje list do dzieci całego świata oraz plakat. Polska była gospodarzem w 1980 roku: motto „Książka moim oknem na świat” wymyślił Wojciech Żukrowski, plakat zaprojektował Jerzy Czerniawski.

W tym roku gospodarzem Międzynarodowego Dnia Książki dla Dzieci jest Cypryjska Sekcja IBBY.

Motto tegorocznego Międzynarodowego Dnia Książki dla Dzieci brzmi: „Sadźcie historie, a świat zakwitnie”, a autorkami materiałów są: Elena Perikleous (tekst) i Sandra Eleftheriou (plakat).

Polskie tłumaczenie tekstu Katarzyny Ryrych-Korczyńskiej:

Sadźcie historie, a świat rozkwitnie

Dawno, dawno temu urodziło się dziecko, które pragnęło żyć lepiej niż bohaterowie bajek, co żyli tylko długo i szczęśliwie. Dziecko dorastało i zmieniało się, czytało i stawało się Don Kichotem, walczącym z wiatrakami; Alicją, która odkrywała cuda; Robin Hoodem, ratującym lasy, wilkiem zwołującym stado śpiewające do księżyca.

Mijały lata, ale świat pozostawał bez zmian, o których kiedyś marzyło. Jednak udało mu się stworzyć zupełnie nowy świat w ogrodzie na dziedzińcu, wypełniony wszystkim, co było bliskie jego sercu. Minęło jeszcze kilka lat. I kiedy książki napełniły mądrością jego duszę, dziecko wiedziało, co należy zrobić. Kiedy nadeszła jesień, spulchniło ziemię i zasiało ziarna. Nadeszła zima. Dziecko cierpliwie czekało, aż stopnieje biała pokrywa śniegu, a gdzieś głęboko kiełkowały książki.

A potem nadeszła wiosna. Z łodyg wyrosły delikatne liście, zmężniały pnie, rozpostarły się gałęzie, wystrzeliły pąki. Dusza dziecka rozkwitła kolorami i zapachem. A lato? Był to czas łodzi, żaglówek, szybujących balonów, czas rowerów… czas dalekich podróży! Teraz dziecko wiedziało już na pewno: oto sposób, aby zmienić świat – trzeba zostać ogrodnikiem. Sadzić magiczne opowieści, siać słowa, uprawiać obrazy, zbierać cuda, podlewać ogród wyobraźnią. I tak powstała opowieść…

Co było potem? Dziecko rozkwitło miłością, rozdawało przechodniom bukiety złożone z pokoju, nadziei i siły, i wiary w niemożliwe. Bukiety małych cudów dla każdego, kto pojawił się obok. Każdej wiosny, 2 kwietnia, historie, które zasiało dziecko okrywają ziemię kwiatami. A, jeszcze i to – dzieląc się swoją wiedzą, sprawiało, że mądrość docierała do wszystkich – starych i młodych. Bo ogród dziecka stał się Ogrodem Nadziei, Dworem Cudów, skąd czarodziej wysyła z wiatrem czerwone nici słów, które splatają się w opowieści…