Nominowana w 2018 roku do International Booker Prize powieść-poemat Christopha Ransmayra ostatecznie „przegrała” z przekładem książki Olgi Tokarczuk, ale redaktor Kamil Piwowarski zachwycił się jej surowym pięknem, więc książka austriackiego pisarza trafia do rąk polskich czytelniczek i czytelników. „Latająca góra” opowiada historię dwóch braci, którzy wyruszają z południowo-zachodniego wybrzeża Irlandii na ekspedycję do krainy Kham i gór wschodniego Tybetu — w poszukiwaniu dzikiej, nienazwanej góry, być może ostatniej białej plamy na mapie. W miarę jak zbliżają się do celu, ich wspólna przeszłość, duchy dzieciństwa odciskają piętno na każdym spotkaniu i każdej ich decyzji. Im dalej od domu tym dalej są od siebie nawzajem. Tylko jeden z nich powróci.

Data premiery: 23 lutego 2026

Autor: Christoph Ransmayr

Tłumacz: Jacek St. Buras

Seria: Proza światowa

Projekt obwoluty: Joanna Skrzypiec-Żuchowska

 Tytanowa śruba lodowa,

którą próbowałem wkręcić w tę przewieszoną, kruchą ścianę,

żeby przymocować do niej moją krótką linę

i tym sposobem, łokieć po łokciu, zbliżyć się

do zbawczej krawędzi szczeliny,

wyłamała się z lodu już przy pierwszej próbie obciążenia,

wyśliznęła mi się ze zgrabiałych palców

i spadła, podzwaniając, w noc pode mną.

 

Nie pamiętam już, jak długo

słyszałem jeszcze te coraz cichsze

echa swojej ostatniej nadziei,

całą wieczność, to straszne wybijanie sekund,

z których każda mierzyła już nie czas,

tylko głębokość bezdennej otchłani.

 

Pełzałem na kolanach i nagich powierzchniach dłoni,

których nie chroniłem,

żeby wyczuć nawet najmniejszą rysę,

wymierzyłem długość i szerokość lodowego balkonu

i stwierdziłem, że po jednej stronie biegnie on wprawdzie

łagodnym łukiem w górę,

staje się jednak w swoim przebiegu coraz węższy,

aż zwęża się do rozmiarów zwykłego gzymsu,

który na koniec zanurza się w gładką lustrzaną ścianę lodu

i niknie w niej.

 

Christoph Ransmayr (ur. 1954) – austriacki pisarz. Ukończył filozofię i etnologię na Uniwersytecie Wiedeńskim. Pracował jako redaktor gazety „Extrablatt”. Publikował swoje artykuły i eseje w „GEO”, „TransAtlantik” i „Merian”. W 1994 roku przeprowadził się do West Cork w Irlandii. W swojej prozie łączy fakty historyczne z fikcją. Jego powieści przedstawiają doświadczenia transgraniczne i przeplatają wydarzenia historyczne z teraźniejszością. Jest laureatem wielu nagród literackich, m.in. Nagrodą im. Nicolasa Borna (2018)