Co by się stało, gdyby ministra edukacji została wystrzelona w kosmos za sprawą eksplodującej kupy? Od takiego obrazu zaczyna się opowieść, która dziś trafia do rąk czytelników i od pierwszych zdań jasno daje do zrozumienia: tu nic nie będzie oczywiste.

„Tataman i eksplodująca kupa” to historia o pewnym policjancie, który nie ma sobie równych… przynajmniej we własnym przekonaniu. Tataman dysponuje wyjątkową zdolnością – Superwidzimisię™ – dzięki której jest absolutnie pewien swojej wiedzy i kompetencji. Kłopot w tym, że ta pewność rzadko ma pokrycie w rzeczywistości.

Gdy w mieście dochodzi do serii zagadkowych wybuchów, sprawy nie rozwiązuje on, lecz jego córka Olga – uczennica trzeciej klasy, która potrafi myśleć jasno, zadawać trafne pytania i nie daje się zwieść dorosłej pewności siebie.

 Książka dla tych, którzy myślą po swojemu

Ta opowieść szczególnie przypadnie do gustu dzieciom, które:
– śmieją się z absurdów i nieskrępowanego humoru
– nie boją się zadawać trudnych pytań
– przeczuwają, że dorośli nie zawsze mają ostatnie słowo

Śmiech to dopiero początek

Na pierwszy rzut oka „Tataman i eksplodująca kupa” to historia pełna szalonego humoru i sytuacji balansujących na granicy absurdu. I rzeczywiście – nie brakuje tu żartów, które rozbawią do łez (tak, tytuł nie kłamie).

Jednak pod tą warstwą kryje się coś znacznie ciekawszego.

To książka, która zachęca do samodzielnego myślenia, uczy zdrowego dystansu wobec autorytetów i pokazuje, jak ważna jest ciekawość świata. Bez moralizowania, za to z lekkością i inteligencją.

Fińska wyobraźnia w najlepszym wydaniu

Autorem książki jest Arttu Unkari, nauczyciel z Helsinek, który doskonale rozumie dziecięcą perspektywę i wie, jak połączyć rozrywkę z refleksją.

Ilustracje stworzył Kai Vaalio – artysta o niecodziennym życiorysie, obejmującym m.in. pracę jako krupier blackjacka i agent w Irlandii. Jego kreska świetnie oddaje energię i nieprzewidywalność tej historii.

„Tataman i eksplodująca kupa” to nie tylko zabawna opowieść.

To historia, która rozśmiesza, zaskakuje i – mimo całego swojego szaleństwa – skłania do myślenia.

Bo owszem, jest tu kupa.
Ale najważniejsze, że jest też pomysł.