Zachorowałam na zapalenie oskrzeli, być może na tle covidowym. Przebieg ciężki. Głowa bolała tak, że nie byłam w stanie oglądać telewizji ani słuchać radia. Zapomnijmy o pisaniu. Zresztą… nie byłam w stanie siedzieć przed komputerem. Niezbędną korespondencję prowadziłam, używając telefonu. Pisanie jednej wiadomości trwało, bo odkładałam aparat co 2­3 minuty. Był za ciężki. Czytanie? Byłam tak bezsilna, że gdy normalnie podczas choroby czytam książki z dzieciństwa, tak teraz każda z nich była dla mnie za ciężka. Zresztą… czytanie prozy było niemożliwe. Po połowie strony zapominałam, co było na początku. Czytałam jedno zdanie cztery razy. Migrena zdominowała mój organizm. Marzyłam o „Bajkach” Ignacego Krasickiego, ale posiadany przeze mnie egzemplarz z rysunkami Marcina Szancera ma format A4 i jest w twardej okładce – nie mogłam utrzymać go w rękach. Zaczytany niemal na śmierć tomik z wierszami Adama Mickiewicza, w którym są ballady, w tym moja ukochana „Czaty” (ballada ukraińska), choć w miękkiej okładce i niewielkiego formatu, też był za ciężki. Pomyślałam o fraszkach Jana Kochanowskiego, ale… nie pamiętałam, gdzie są. Jan Andrzej Morsztyn? Też nie wiem. Jan Sztaudynger, którego kupiłam synowi, to ponad 500 stron, a więc cegła. Patrzyłam w sufit i próbowałam sobie przypomnieć i w myślach recytować wiersze, których uczyłam się w dzieciństwie. W drugim tygodniu choroby było jeszcze gorzej. Miałam tak niesamowity ucisk w piersiach, że myślałam, że nadchodzi koniec. Moja jamniczka ważyła tonę, a kot dwie. Patrzyłam już nie w sufit, bo w pozycji leżącej na płasko było mi jeszcze gorzej, pod głową miałam trzy poduszki i patrzyłam przed siebie, czyli na czarny ekran wyłączonego telewizora. Leżałam w ciszy. I wtedy przypomniał mi się Władysław Broniewski i jego „Elegia o śmierci Ludwika Waryńskiego”, a zwłaszcza tekst: „I tylko tak ciężko oddychać, / i tylko tak trudno umierać”. Nie bałam się jednak …