Szukałem niedawno w księgarniach pozycji, którą nazwać by można „opisaniem Polski”. Nie przewodnika czy też albumu fotografii, ale właśnie opisu kraju, gawędziarskiego, z anegdotami i plotkami, nie zamykającego się w kręgu porównań z minionymi latami, dalekiego od polityki. Trudne zadanie, wręcz niemożliwe. Nawet Steffen Möller, choć najbliższy ideału, też nie spełniał w pełni kryteriów poszukiwań – opowiada tyleż o Polsce, co o sobie. Inni autorzy nie pasowali mi zupełnie – serio to wszystko pisane, bez humoru, z jakąś złością podskórną, z nadmierną rewerencją. Albo ten nasz kraj taki smętny, albo skrybowie wysilić się nie potrafią. Uderzyło mnie to przy lekturze „Adventures on the High Teas” Stuarta Maconiego (Ebury Press), książki, której autor, dziennikarz i prezenter radiowy, nadał podtytuł „W poszukiwaniu środkowej Anglii”. Owa „Middle England” jest regionem pozwalającym się zakreślić na mapie, ale zarazem stanowi koncepcję z obszaru socjologii i antropologii społecznej. Przygotowując książkę, wybrał się w podróż po kraju – podobnie zrobili często przez niego wspominany George Orwell i (wymieniony jedynie w zajawce) Bill Bryson. Maconie daje czytelnikowi zajmujący, żywy i erudycyjny portret kraju, ludzi, obyczajów, pełen niespodzianek i „skoków w bok”. Co sprawia, że książka jest świetną wciągającą lekturą, to jego trafne i zabawne oceny – największą zaletą popularnego w latach 70. serialu telewizyjnego był krągły tyłeczek głównej aktorki (ale nie tylko za to serial był lubiany); nie ma co żałować klasycznych starych pubów, bo można w nich było tylko urżnąć się z nudów kiepskim piwem – oraz zaskakujące połączenia faktów: „Gdyby nie ten trudny szczeniak z Reading i jego nie znajdujący klientów magnum opus, nie byłoby całego imperium Virgin”. Mowa o Mike’u Oldfieldzie, kompozytorze „Tubular Bells”, …