Podczas licznych w ostatnich miesiącach spotkań z wydawcami i dystrybutorami oraz rozmów z księgarzami i autorami często pojawia się pytanie: co było u podstaw kolejnych prób wprowadzenia jednolitej ceny książki? Dotyczy to zarówno obecnej, zakładającej już kilka filarów reformy, jak i wcześniejszych prób sprzed kilku i kilkunastu lat. Zawsze najważniejszych argumentem była potrzeba ratowania księgarstwa i poprawy czytelnictwa. W opinii twórców i zwolenników wcześniejszych projektów reformy spadkowi czytelnictwa towarzyszyła przyśpieszająca z roku na rok eliminacja z rynku niezależnych księgarń. Nasze obecne rozmowy branżowe, w tym prowadzone w ramach Porozumienia Wydawców Książek (PWK) z Polską Izbą Książki, koncentrują się na znalezieniu realnych możliwości finansowego wsparcia księgarń. Chodzi o wykorzystanie istniejącej infrastruktury państwa, a także – co oczywiste – środków publicznych. Miejmy nadzieję, że wspólnie uda się nam szybko zaprojektować takie mechanizmy na rynku wydawniczym, które w praktyce poprawią sytuację biznesową księgarń. W moim przekonaniu, ale także wielu koleżanek i kolegów z branży jest to możliwe. Wydawcy bardzo chcieliby się do tego przyczynić, bez roztrząsania, który filar tej czy innej planowanej ustawy jest przez nich do zaakceptowania. Poniżej kilka punktów, przesłanek, które stoją za tym myśleniem. 1. Wsparcie państwa dla procesu rozwoju czytelnictwa – Przykłady dużo większych środków przeznaczanych na ten cel w Szwecji (przywołane przez Marię Deskur z Fundacji Powszechnego Czytania) czy we Włoszech (wspomniane przez Katarzynę Kończal z Wydawnictwa Poznańskiego), - Narodowy Program Rozwoju Czytelnictwa (NPRCz) z obciętymi w 2026 roku środkami na zakup nowości: z 30 mln do 10 mln zł. W poprzednich latach odbyły się dwie edycje programu, w cyklach pięcioletnich, gdzie łącznie przeznaczono środki z budżetu państwa w wysokości 635 mln zł, a samorządy dorzuciły ze swojej puli kolejne 500 mln zł. Rocznie było to łącznie ponad 100 mln …