Co sprawiło, że zaczęła pani pisać o Auschwitz? To dar losu i przypadek. Nigdy nie sądziłam, że będę pisać o jakimkolwiek obozie, choć od lat fascynuje mnie psychologiczny aspekt II wojny światowej. Pierwszą niezwykłą historię powierzyła mi moja osiemdziesięcioletnia przyjaciółka, której mama trafiła do obozu jako  zakładniczka za męża i która tam przetrwała dzięki pomocy esesmana. Długo zastanawiałam się, czy powinnam po nią sięgnąć i zrobiłam to  wreszcie na wyraźną prośbę przyjaciółki. Tak powstała „Tajemnica z Auschwitz”. Justyna Sobolewska napisała w „Polityce” o zalewie obozowej literatury i trywializacji tematu. Co pani o tym sądzi? I trudno się z tym stwierdzeniem nie zgodzić, patrząc na listę nowości wydawniczych z pierwszych tygodni  tego roku. Tyle że ja nie piszę o  obozach „dla mody” i nie traktuję tego tematu przedmiotowo. Nie szukałam też tych opowieści, same do mnie przychodzą za sprawą ludzi, których spotykam na swojej drodze, także literackiej. I jestem im ogromnie wdzięczna za zaufanie, jakim mnie obdarzają, powierzając swoje  historie i prosząc o ich opowiedzenie światu. To wielki dar, który otrzymuję. Ale też ogromna odpowiedzialność. Ale to nie jedyna pani obozowa książka… Rzeczywiście. Po kilku miesiącach pracy i poszukiwań napisałam kolejną, inspirowaną życiem położnej z Auschwitz pani Stanisławy Leszczyńskiej. Teraz pracuję nad następną. Czym jest dla pani Auschwitz? Dla mnie osobiście Auschwitz jest jak miejsce przeklęte, które wręcz osacza, jeśli choć raz zajrzy się do archiwów. I tak się stało w moim przypadku. Pojawiło się tyle historii, ludzi, sytuacji, że nie sposób było przejść obok nich obojętnie. W dodatku to ostatnia chwila, by jeszcze porozmawiać ze świadkami i ocalić te maleńkie okruchy historii. Ale to przede wszystkim miejsce naznaczone niezwykłym …