Dawno, dawno temu… Na studziennych podwórkach, w korytarzy półmrokach pojawiała się baba z jajami. Albo ze śmietaną i białym serem. Z jagodami i malinami. Z grzybami prosto z lasu. Cielęciną z domowego uboju. Kto starszy, pamięta Cyganów (Romów na pewno sobie nikt nie przypomina) handlujących patelniami i proponujących przy okazji wróżenie z kart albo z ręki. A jak kto już naprawdę stary, to może wspomni majstra z przenośną maszyną do ostrzenia noży – dzieci piszczały ze strachu, gdy szlifierski krążek rozpościerał wachlarze iskier. Ktoś mógłby wspomnieć jeszcze pucybuta, mechanika naprawiającego drobne usterki w zegarach czy – to już naprawdę rzadkość – druciarza, który pękniętym garnkom przedłużał życie, owijając je ciasno drutem. Można by się licytować… Rzecz jednak nie w tym – „baba z jajami” przypomniała mi się, gdy pandemia zamknęła mój lokalny bazarek. Znany, lubiany, …