Znowu będzie nie o branży wydawniczej, a o filmowej. Ale historia jest chyba jeszcze ciekawsza niż ta dotycząca Bolka i Lolka – tym razem bowiem będzie o seksie (choć niektórzy złoślicy twierdzą, że Bolek i Lolek też jest o seksie), a konkretnie o spektakularnym osiągnięciu Juliusza Machulskiego i kultowym polskim obrazie – „Seksmisji”. To nie tylko wyrok interesujący ze względów – powiedzmy – plotkarsko-kulturalnych, ale również z uwagi na interesującą sentencję prawnoautorską – nie po raz pierwszy Sąd Najwyższy wypowiedział się w kwestii co utworem jest, a co nie. Kto widzi ciemność? Sprawę zainicjował w 2003 roku znany reżyser Juliusz Machulski. Wniósł do Sądu Okręgowego w Krakowie powództwo przeciwko krakowskiej spółce „Radio Muzyka Fakty”, domagając się zapłaty kwoty 150 tys. zł tytułem odszkodowania. Kością niezgody był film reklamowy – nota bene dzieło Jerzego Stuhra, odtwórcy jednej z głównych ról w kultowej „Seksmisji” – w którym sympatyczny mops głosem aktora wygłasza kwestię „Ciemność widzę. Oj. Widzę ciemność”. Machulski uznał, że takie wykorzystanie fragmentów dialogów z „Seksmisji” narusza jego prawa autorskie jako autora filmu (reżysera, autora scenariusza i dialogów). Warto dodać, że w filmie znaną kwestię o ciemności (w brzmieniu „Ciemność. Widzę ciemność. Ciemność widzę”) wygłasza Jerzy Stuhr. Swoje roszczenie odszkodowawcze opierał jednak nie na ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych, lecz na przepisach ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, twierdząc, że zachowanie pozwanej spółki jest czynem nieuczciwej konkurencji w rozumieniu art. 3 tej ustawy. Pozwana spółka wnosiła o oddalenie powództwa, argumentując, że obydwa ciągi słów o ciemności nie są utworami w rozumieniu …