Stronami sporu, toczącego się w latach 50. ubiegłego wieku, byli dwaj pasjonaci kajakarstwa – Marian N. i Wacław T. Książka, która wyszła spod ich piór – „Zasady kajakowania” – stała się jednak kością niezgody. Sprawa trafiła do sądu. A wszystko zaczęło się od Rady Trenerów Sportu Kajakowego, obradującej w 1951 roku, podczas której wskazano na potrzebę wydania książki o kajakarstwie. Jak kajakować Miesiąc później Wacław T. wręczył niektórym kolegom rękopis projektowanej książki, zatytułowanej „Zasady kajakowania”. Uznano, że praca nie nadaje się do druku bez dodatkowego opracowania przez fachowca. Wskazywano na osobę Mariana N. Pan Wacław wkrótce skontaktował się z panem Marianem – obaj doszli do porozumienia co do wspólnego opracowania książki, wydania pod obydwoma nazwiskami jako współautorów i podziału wynagrodzenia. Prace postępowały – współautorzy byli ze sobą w stałym kontakcie, Sekcja Sportu Kajakowego Głównego Komitetu Kultury Fizycznej uwzględniła w planie wydawniczym na 1952 rok publikację „Zasady kajakowania”, podając jako współautorów obydwu panów. Wreszcie w kwietniu 1952 roku w Wydziale Wydawnictw GKKF został złożony rękopis, na co pokwitowanie wystawiono na Mariana N. Wydział Wydawnictw zlecił Antoniemu M. opracowanie recenzji książki. W lipcu 1952 roku Wacław T. w liście do Mariana N. napisał, że książka będzie wkrótce wydana i mogą spodziewać się gotówki. Plagiat o kajakarstwie Sielanka nie trwała jednak długo, bo już w sierpniu 1952 roku w czasopiśmie „Kajakarstwo” ukazał się artykuł Wacława T. zatytułowany „Metodyka szkolenia w zakresie kajakarstwa”. Zdaniem Mariana N. tekst był jego pracą. Pomiędzy panami doszło do nieporozumienia, którego uwieńczeniem stało się odebranie rękopisu przez Wacława T., uzupełnienie go o rozdział poświęcony …