Miesiąc temu rozważaliśmy złą lub dobrą obecność wybitnych twórców w dobie stalinizmu. Oraz - przy okazji - odpowiedzialność, a zwłaszcza nieodpowiedzialność kilku naprawdę kreatywnych person. Zastanawialiśmy się nad ich postawą wobec społecznych zadań intelektualistów. Eksponując ciemną stronę medalu. Zaproponuję tym razem, byśmy spojrzeli na medalu stronę jasną. Czyli przesuwamy się w czas zdecydowanie poststalinowski. Oto chwila refleksji osnuta wokół tomu zbierającego pisane przed dziesięciolecia eseje oraz rozprawy pod zbiorczym tytułem "Inteligencja polska" pióra Aleksandra Gelli (Wydawnictwo AKME, 20015). Wielce to ciekawa, choć słabo u nas znana postać. Badacz skupiony - podczas bardzo aktywnej działalności naukowej - przede wszystkim na problematyce inteligencji. Rozumianej jako grupa społeczna dająca się skwantyfikować. Do pewnego stopnia związana z warunkami lokalnymi, w jakiej działają inteligenci, lecz również posiadająca charakterystyczne, osobne i własne cechy strukturalne. Uczony życiorys ma raczej nietuzinkowy, ze wszech miar godny przywołania. Szczególnie teraz, kiedy, dokładnie 15 grudnia, mija rok od jego śmierci. Profesor, prawnik, historyk myśli ekonomicznej, ale przede wszystkim socjolog, jest w kraju znany równie mało. Może czas, by naprawić jeszcze jedno uchybienie wobec potrzeb zbiorowej pamięci. Urodził się we Lwowie, w roku 1922, dorastał w Zakopanem. Podczas wojny był czynnym żołnierzem AK, poszukiwali go okupanci. Później, po wojnie, rwał się do nauki. Choć ze względu na "złą" przeszłość …