Taki tytuł przyszedł mi do gło­wy. Bo akurat Gilbert Bécaud śpiewał w tle „Quand il est mort, le poète”. Tekst niezbyt skomplikowa­ny: „Kiedy pochowano poetę, pła­kali wszyscy przyjaciele”. Oj tak, na pewno, zalewali się łzami. I jedynie nieutulona w żalu wdowa zastana­wiała się, co jej po tym łapserdaku przypadnie. Przez 70 lat od daty śmierci – tantiemy. Mógłbym się tu zająć oce­nami, ileż to tego będzie, jeśli tomik wydany w 500 egzemplarzach ku­piło 50 czytelników. Świetnie, jed­na dziesiąta nakładu (!) sprzeda­na, ale nie ujawniajmy może wyso­kości owego nakładu, wtedy ładniej to brzmi. Znam to z własnej wpad­ki – wydałem niegdyś arkusz poezji Henryka Grynberga i właśnie takie proporcje miała sprzedaż, 1:10. Nie­żyjący już właściciel księgarni Orbis w Londynie powiedział mi: „Prze­cież dałeś zbyt NISKĄ cenę, to ni­kogo nie przyciągnie”. Miał rację. A zatem tantiemy. Literatura ob­fituje w opowieści o ludziach, któ­rzy przez życie idą, uśmiechając się w drodze do banku – bo tam cze­kają na nich honoraria za piosen­kę, bestsellerową powieść, film nie schodzący z ekranów, nawet spryt­nie sprzedany dżingiel. O interne­towych milionerach nie …