Środowiska naukowe nie są wolne od koteryjnych gierek i mocnych słów, a prawa autorskie mogą pojawiać się jako jeden z podstawowych w tych rozgrywkach atutów. A było tak: Aleksandra H. skierowała pismo do Rady Wydziału Mechanicznego Politechniki w N., w którym stwierdzała, że Tibor P., kierownik tzw. „Zespołu Smarowego”, wykazując „brak skrupułów przy kolosalnej ambicji i żądzy kariery za wszelką cenę”, „przywłaszczył” sobie wyniki pracy Zespołu Smarowego i zgłosił w Wydawnictwie Politechniki w N. jako własną pracę habilitacyjną, że dopuścił się w ten sposób „kradzieży”, wreszcie że terroryzuje pracowników Zespołu Chemii Politechniki w N., doprowadzając do wytworzenia się tam atmosfery obozu koncentracyjnego, nieuctwa, kradzieży i hochsztaplerstwa. Sąd Powiatowy dla m. Krakowa wyrokiem z 14 grudnia 1965 roku uznał Aleksandrę H. winną przestępstwa pomówienia (art. 255 § 1 kk), skazując ją na karę 11 miesięcy aresztu i 5000 zł grzywny z zamianą w razie nieściągalności na 100 dni aresztu zastępczego. Rewizja nadzwyczajna Wyrok ten zaskarżył Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego, wnosząc rewizję nadzwyczajną na korzyść oskarżonej. Jako podstawowy zarzut wskazał naruszenie przepisów postępowania, przede wszystkim nieuwzględnienie wniosku obrońcy o powołanie i przesłuchanie biegłych na okoliczność wartości naukowej i autorstwa pracy habilitacyjnej Tibora P. (występującego w sprawie w charakterze oskarżyciela prywatnego). Sąd Najwyższy w obszernym uzasadnieniu swojego wyroku uznał, że ocena wartości naukowej i …