Ustawa o dostępności, która weszła w życie 28 czerwca br., jest kamieniem milowym w zrównywaniu szans osób z niepełnosprawnościami, wymaga m.in. dostosowania e-booków, ale także serwisów internetowych i aplikacji do potrzeb osób niewidomych i słabowidzących. Dla branży książkowej jest to wyzwanie, z którym poszczególne podmioty różnie sobie radzą. Doszliśmy do wniosku, że powinniśmy przyjrzeć się tak praktykom czytelniczym niewidomych, jak i e-bookom, które wejdą na rynek po wejściu w życie ustawy o dostępności. W październiku opublikujemy raport pod roboczym tytułem „Czego niewidomi nie czytają, bo nie mogą, a co by czytali, gdyby mogli”. Jako osoba niewidoma czytająca około stu książek rocznie i moderująca grupę niewidomych pożeraczy książek na WhatsAppie bez badań wiem, że barier nie brakuje, ale są też na szczęście różne dostępne rozwiązania. Czego nie wiemy? Trzeba zacząć od tego, że nie istnieją konkretne dane, ile osób niewidomych i słabowidzących żyje w Polsce. Nie wie tego ani Polski Związek Niewidomych, ani PFRON, ani administracja rządowa. Najniższe wartości szacunkowe samych niewidomych to nie więcej niż 100 tys., najwyższe szacunki niewidomych, słabowidzących i osób deklarujących problemy z widzeniem to łącznie około 1,7 mln osób (GUS), prof. Małgorzata Paplińska w opracowaniu dla Uniwersytetu Warszawskiego mówi o grupie 500 tys. osób. Co za tym idzie, brak jest też kompleksowej wiedzy, co i jak takie osoby czytają. Jedynie Główna Biblioteka Pracy i Zabezpieczenia Społecznego w Warszawie, której częścią jest Dział Zbiorów dla Niewidomych, dysponuje statystykami co do liczby tytułów i rodzajów formatów, w jakich udostępniane przez nią książki są wypożyczane, oraz liczby użytkowników. I na tym w zasadzie koniec. Z braku danych przy jednoczesnym braku zgody co do interpretacji dyrektywy EAA oraz naszych krajowych przepisów zrodził się pomysł Fundacji Trakt, aby …