- W Peerelu zaliczonoby "Sierotkę" do tak zwanego nurtu literatury chłopskiej. Odpowiada pani takie zaszeregowanie?- Nie, w ogóle nie lubię tego rodzaju klasyfikacji. Zresztą w Peerelu na sprawy patrzono zupełnie inaczej, zwłaszcza w latach pięćdziesiątych. Podam przykład - w powieści bohaterka w szkole poddawana jest oględzinom głowy - ze względu na  powszechnie panującą wszawicę - oraz przymusowo pojona tranem. To w rzeczywistości nie są doświadczenia z jakiejś wiejskiej szkółki, ale ze szkoły podstawowej w Warszawie, dokąd uczęszczałam. Tak właśnie zapamiętałam opisywane wydarzenia i moje szkolne traumy. -To powieść dyskontująca realia, czy też wyłącznie kreacja?- Źródła powieściowych epizodów bywają różne: od moich własnych doświadczeń (lata szkolne, szpital, sanatorium, budowa) poprzez wspomnienia pochodzących ze wsi koleżanek ze studiów, opiekunek do dzieci, aż po opowieści kobiet spotkanych w szpitalu w Siemiatyczach w końcu lat dziewięćdziesiątych. Te ostatnie były czasem tak drastyczne, …