10 stycznia w siedzibie Agory odbyła się debata „E-podręczniki – co nowego w cyfrowych szkołach”. Zaproszeni zostali do niej przede wszystkim ministrowie: edukacji narodowej – Krystyna Szumilas oraz administracji i cyfryzacji – Michał Boni. Ale również Piotr Dmochowski-Lipski, powołany przed kilkoma tygodniami dyrektor odpowiedzialnego za wprowadzenie cyfrowych podręczników Ośrodka Rozwoju Edukacji (czytelnikom Biblioteki Analiz znany chociażby z piastowania przed laty funkcji szefa Rady Nadzorczej Wydawnictwa Naukowego PWN) oraz Jacek Strzemieczny, prezes Fundacji Centrum Edukacji Oby- watelskiej – organizatora szkoleń dla nauczycieli. Podczas debaty poruszone zostały wątki istoty e-podręcznika czy – jak szerzej (i słusznie!) podkreślił minister Boni – e-zasobów edukacyjnych oraz całej sfery merytorycznej i organizacyjnej dotyczącej obiegu treści i ich autoryzacji przez MEN, jak również finansowania tych procesów. Wciąż bowiem rodzą się wątpliwości, w jakim modelu biznesowym wprowadzać do obrotu treści edukacyjne. Najistotniejszą kwestią wydaje się formuła treści. Zgodzono się, że muszą to być zasoby ułatwiające prowadzony przez nauczycieli proces dydaktyczny, ale również inspirujące i motywujące uczniów. Dlatego należałoby rozszerzyć pojęcie e- zasobów o związane z nimi aplikacje mobilne, opierające się w przyszłości na bazowym e-podręczniku, ale i pozwalające korzystać z innych e-zasobów. Era mobilna nadeszła. I dziś – wydawałoby się – najprościej (i najwłaściwiej) …