Rozbawiła mnie taka oto scena. Całkiem właściwie nową, w każdym razie używaną od bardzo niedawna mogiłę Andrew Stillmana, reportera śledczego "New York Timesa", odwiedza była żona. Bardzo się świętej pamięci żurnalista w trumnie wówczas rozmigdala, zwłaszcza kiedy poślubiona mu ongiś połowica podchodzi, by schylić się ku kopczykowi, jakby pragnęła nieboszczykowi przysiąc pośmiertną miłość, wierność oraz uczciwość małżeńską. Za chwilę jednak, podkasawszy spódnicę, kobieta zmienia pozycję. Kuca. Po czym obficie, z wyraźną, nieskrywaną ulgą siusia na wzgórek. A ja, śmiejąc się szyderczo, żywię tylko nadzieję, że nie czyni tego pod wiatr. To się nazywa: podziałać z zaskoczenia na czytelnika! W sumie na kartach "Uczucia silniejszego od strachu", drugiego kryminału Marca Levy'ego wydanego w Polsce przez wydawnictwo Albatros, dzieją się różne inne też fajne rzeczy, a sam bohater w pewnym sensie z grobu ostatecznie powstaje. Aha, dla porządku dodam, że pierwszy kryminał z tym samym Stillmanem w roli głównej nosi tytuł "Powtórka". Nie zamierzam jednak roztkliwiać się akurat szczególnie nad dziełami Levy'ego, to przecież felieton, nie recenzja. Konstatuję tylko, wykorzystując pikantny moment pojedynczego dzieła, że rynek polskiej powieści kryminalnej powitał kolejnego cudzoziemskiego pretendenta ustawionego w kolejce do korony należnej mistrzowi gatunku. Chcę zwrócić uwagę, jak wielu seryjnych, dzielnych śledczych z całego świata zagościło w polskich księgarniach. Szczerze powiedziawszy, ich liczba już dawno przekroczyła liczbę seryjnych morderców. Przykłady z ostatniego miesiąca? Służę co najmniej dwoma. Ten sam Albatros zapoznaje nas z niejakim komisarzem Bordellim, działającym we Florencji pierwszej połowy lat 60. ("Morderca, którego nie …