Od lat powtarzam z uporem, że osoby o nazwiskach zaczynających się na „Wol…”, przejawiają szczególną sprawność w zakresie twórczości literackiej. Zresztą, dzieje światowej literatury nie skąpią w tej materii przykładów – rzućmy więc garść, wybranych na chybił-trafił. Volcacius Sedigitus (przełom II i I wieku przed Chrystusem) – mistrz jambicznego senaru, którym złożył poemat „De poetis”. Wolfram von Eschenbach (1170-1220) – złotousty minnesinger, jeden z najwybitniejszych przedstawicieli epiki średniowiecznej. Wolan Andrzej (1530-1610) – niezwykle sprawny polemista protestancki, zwany „papieżem kalwinów litewskich”, godny przeciwnik Piotra Skargi. Wolf Samuel (1549- -1591) – poeta polsko-łaciński odznaczony za swe literackie osiągnięcia wieńcem laurowym przez króla Stefana Batorego. Wolski Tomasz Stanisław (1700-1736) – dowódca floty papieskiej, co swe przygody z wojen tureckich pięknie spisał i w formie memuarów potomnym zostawił. Wolff-Bekker Betje (1738-1804) – holenderska autorka modnych w jej czasach psychologiczno-obyczajowych powieści epistolarnych. Wollstonecraft- Shelley Mary (1797-1851) – żona Shelley’a, matka „Frankensteina”. Wolfe Thomas (1900-1938) – twórca swoistego amerykańskiego roman a clef. Wolfe Gene (1931) – znany fantasta, autor cykli o nowym długim i krótkim Słońcu. Wystarczy. No, chyba żeby jeszcze, w sposób nieco naciągany, włączyć do powyższego grona Woltera (który wprawdzie nazywał się Franćois Marie Arouet, ale zorientowawszy się, jak łatwo mu …