Parafrazując „Na tropach Smętka” Melchiora Wańkowicza: wszystko zaczęło się od fotografii? I tak, i nie. Tak naprawdę wszystko zaczęło się od… akwareli. Mój symboliczny powrót na Śląsk zacząłem od namalowania cyklu prac, na których były zapomniane obiekty postindustrialne. To był tamten Śląsk, dawna kraina, która odchodzi na naszych oczach. „Śląsk. The Last Minute” – tak nazwałem te małe akwarelowe obrazki. Zanim coś namaluję, dokonuję wizji lokalnej, robię wiele zdjęć, często przechodzę przez płoty, ignorując ostrzeżenia „Wstęp wzbroniony. Obiekt grozi zawaleniem”. Przy okazji spotykam się z ludźmi i słucham ich opowieści. Dzięki temu obrazki zostawały wzbogacone o tekst. Jedna z historii dotyczyła odnalezionej przypadkiem fotografii dziadka Bernarda. Oprócz Wańkowicza przywołałbym także Susan Sontag i Rolanda Barthesa i ich studia o fotografii. Barthes, pisząc o wyborze zdjęcia, przywołuje moment charakterystycznego punctum – ukłucia, jakie czasami towarzyszy nam na widok konkretnego obrazu. Poczułem takowe, kiedy wpatrywałem się po raz pierwszy w zdjęcie, na którym są muzycy z zespołu. Jeden z nich to mój dziadek, w otoczeniu pięknych kobiet, muzyków i jazzowego instrumentarium. Na bębnie perkusji umieszczono nazwę grupy: The Jolly Boy’s Band. Zdążył pan poznać swego dziadka? Nie. Zmarł w 1942 roku na gruźlicę, osierocając mojego ojca. Nie ma nawet jego grobu. Babcia Mika została sama z dzieckiem na utrzymaniu. Niewiele pozostało po Bernardzie: kilka fotografii, na jednej zapisano nuty. Zdjęcie zespołu o niezwykłej jak na Górny Śląsk nazwie. Nie zdziwiłbym się, gdyby na Górnym Śląsku nazwano zespół po polsku, niemiecku, śląsku, czesku, nawet w jidysz. Ale po angielsku? Powstała hipoteza: nazwa, instrumentarium, nuty… Czyżby grali jazz? Czy muzyka swingowa rozbrzmiewała w Siemianowicach, zanim powstały warszawskie kluby: Morskie Oko, Adria… Od dziadka nie usłyszę tej historii, ale od czego literacka rekonstrukcja? Fikcja oparta na faktach. Drugi bohater książki odnosił spektakularne sukcesy… …