Australia w pani biografii zaistniała przypadkowo? Tak. Moja mama postanowiła uciec z PRL i będąc już w Londynie (gdzie wyjechała pod koniec 1966 roku), złożyła papiery do krajów, które wtedy przyjmowały emigrantów. Były to USA, Kanada, Australia i Republika Południowej Afryki. Australia jako pierwsza przyznała mamie zgodę na wjazd. Ja tę zgodę dostałam jako nieletnia córka. Opłacano przyjazd samolotem lub statkiem, w zamian za co nie wolno było wyjechać z Australii przed upływem dwóch lat. Chyba że się zwróciło koszt podróży. Z czego wynikały częste zmiany szkół i adresów zamieszkania? Głównie z powodu decyzji życiowych podejmowanych przez moich rodziców. A po ich rozwodzie – wyborów mojej mamy. Teraz rozumiem, że były to próby stworzenia dla siebie (i w pewnym sensie dla mnie) lepszego życia. Niezbyt udane. Andrzej Miłosz był osobą tyleż popularną, co niepokorną… Po pierwsze tata należał do postaci ogólnie bardzo lubianych i tryskających energią. Dużo jej wkładał w pomaganie innym. Ciągle się krzątał, bo ktoś coś potrzebował i on starał się to załatwić. A ponieważ miał dar i umiejętność przekonywania biurokratów i urzędników, był tym, do którego znajomi i rodzina często zgłaszali się po pomoc. Nie godził się na niesprawiedliwość i gdy widział, że takowa się dzieje, ruszał do akcji. Czy był niepokorny? Na owe czasy na pewno. Walczył o to, co uważał za słuszne. Również przeciwko mowie nienawiści i przeciwko kłamstwu. A na niesprawiedliwość i nieuczciwość był szczególnie wyczulony. Dlaczego pani matka postanowiła „wybrać wolność”? Zawsze marzyła o innym świecie, hen, hen za widnokręgiem, jak sama to opisała w swoim pamiętniku jako jeszcze mała dziewczynka. Nie chciała żyć w szarym PRL-owskim świecie. A dodatkowo …