Tak się jakoś składa, że od lat październikowy felieton piszę na greckiej wyspie Kos. Ulubiona, bo niewielka, za to dobrze skomunikowana z resztą świata (bezpośrednie loty, aeroport oddany w pacht Niemcom, którzy inwestują niemałe sumy w rozbudowę infrastruktury turystycznej na kilkunastu wyspach). „Moja” miejscowość to dwie ulice na krzyż, hotel od lat w rękach tej samej rodziny, której rozrost obserwuję z podziwem, goście w większości ci sami – trafia tu nawet kilka setek „nasłańców” rozmaitych biur podróży, ale przy stołach spotykamy się my, stali bywalcy, zjeżdżający z różnych miast Niemiec, Holandii i Polski. Nie będę ukrywać – to nie jest mekka intelektualistów. W restauracjach otwartych na ulicę błyskają telewizyjne ekrany – relacje z wszelakich sportowych imprez przekazywane są na bieżąco, w czasie rzeczywistym, do talerzy z grillowanym kawałkiem mięsa i porcją ziemniaczanych frytek. Kina brak, …