Proszę się nie obawiać, nie będzie o wątróbkach, cynaderkach, flakach i płuckach na kwaśno (czy ktoś, tak na marginesie, pamięta tę ohydę serwowaną w dworcowych barach?). Interesują mnie inne podroby – fejki, podróbki. Kiedyś może trudniej było się nabrać, podróbek było mniej, bo i też dóbr, zwłaszcza tych „statusowych”, też nie stało. Dziś, rzecz można, jest podobnie, mało kto ma ochotę dać się złupić przez jakiegoś cwaniaka, ale to mit – nie tylko kupujemy czasomierze marki Rolux i torebki Chermes na tureckich czy tajskich bazarach, wchodzimy w ten geszeft całkiem świadomie, bo do konieczności posiadania marek przekonują nas niekończące się kampanie promocyjne, za które właściciele owych marek płacą ciężkie pieniądze agencjom reklamowym i pijarowym. A kogo, szczerze mówiąc, stać na prawdziwego Rolexa czy torebkę birkin sprzedawaną przez Hermesa?… Nie ruszam się z domu od roku z okładem, przebieram już nogami, by gdzieś ruszyć – może tym razem Paryż? …