Nasi czytelnicy znają ciebie jako dziennikarkę i pisarkę, naszą felietonistkę, a w swojej najnowszej książce „Drzewo Maurycego” dajesz się poznać jako genealożka. Jakie jest źródło twoich zainteresowań? Pierwiastki tych zainteresowań są obecne prawie we wszystkich moich książkach, trzeba się w nie po prostu dobrze wczytać. Z genealogicznej pasji zrodziła się dokumentalna, a właściwie epistolograficzna książka „Dziewiętnastoletni marynarz”, będąca opowieścią o Szkole Morskiej w Tczewie przez pryzmat listów Zbigniewa Piekarskiego – brata mojego dziadka. Genealogia jest obecna w mojej dokumentalno-reportażowej książce „Syn dwóch matek”, napisanej zresztą do spółki z ojcem – Maciejem Piekarskim. To historia rodzinna, w której pełno jest odniesień do tego, kto jest czyim dzieckiem, jakie są koligacje i powiązania. Genealogię wykorzystałam w zbiorze opowiadań pt. „Czucie i wiara, czyli warszawskie duchy”. Tu moi bohaterowie – panowie Krosnowscy, często podążają tropem moich krewnych. Tak jest np. w rozdziale o Pradze Południe, Woli czy Wilanowie, ale są też rozdziały, gdzie pojawiają się krewni moich przyjaciół – Pawła Dunin-Wąsowicza czy Jerzego Rudnickiego, który jest wnukiem Lucjana Rudnickiego i Marii z Szukiewiczów. Ta ostatnia jako rewolucjonistka współpracowała z Wandą Krahelską podczas organizacji zamachu na generała Skałona. Wreszcie genealogicznie jest w powieści dla nastolatków „Tropiciele”, gdzie niemym bohaterem są pocztówki szwagra mojej prababci – malarza Wacława Chodkowskiego. Tak więc to, co znalazło się w „Drzewie Maurycego”, nie jest zaskoczeniem dla nikogo, kto zna moje książki. Wydawca zapewnia, że to pierwsza w Polsce powieść genealogiczna do wspólnego czytania przez rodziców, dziadków i dzieci. Wprowadzasz nowy gatunek? To w ogóle nie jest gatunek. To jest powieść, ale z elementami przewodnika po tym, jak stworzyć drzewo genealogiczne. Wychowywałam się na komiksach o Tytusie, Romku i A’Tomku, a ich ojciec – Papcio Chmiel – zawsze mówił, że trzeba bawiąc, uczyć. Sam popełnił książkę wspomnieniową „Urodziłem się w Barbakanie”, która – jak każda wspomnieniowa publikacja – też zawiera pierwiastki genealogiczne. W mojej książce mamy do czynienia z powieścią i tych wątków jest rzecz jasna więcej, pojawiają się też elementy stricte dydaktyczne – jak słowniki czy notatki, ale chciałam, by było to przydatne. By w nienachalny sposób sprzedawało praktyczne porady. Stanowiło też punkt wyjścia do rozmowy o rodzinie i jej przeszłości. Czy genealogia to temat, którym mogą się zainteresować już dzieci? Genealogia pomaga odnaleźć własną drogę. Dziś już wiemy, że dziedziczymy nie tylko kolor oczu czy włosów, ale i zamiłowania, cechy charakteru, traumy etc. Przez lata ludzie dziedziczyli np. warsztaty – są …