Mój rok 1989 zaczął się dużo wcześniej. Konkretnej daty, przełomowego wydarzenia, nie potrafię nawet określić. Może to było polowanie na nową edycję „Trylogii” Tolkiena zakończone sukcesem w warszawskim Uniwersusie, a może raczej zgoda na myszkowanie w jednym z nauczycielskich księgozbiorów, który szczęśliwie pojawił się na mojej drodze na początku stanu wojennego i zmienił moje patrzenie na książkę. Ten historyczny rok 1989 mógłbym też rozpocząć na jesieni 1987 roku, gdy to w Paryżu zobaczyłem pierwszą w życiu prawdziwą księgarnię, bez barykad zbudowanych z lad księgarskich, bez koszyków i bez sprzedawców złowrogo lustrujących klientów. Dodatkowe dwa przedpołudnia spędzone wtedy w Maisons-Laffitte sprawiły, że po powrocie do Polski wszystko musiało być – jak w jednej z powieści Kisiela – „inaczej”. Z dokumentów wynika, że przygodę z księgarstwem rozpocząłem 1 sierpnia 1988 roku. Tego dnia zostałem zatrudniony na etacie kierownika księgarni-antykwariatu Optimus w Warszawie, przy ulicy Mokotowskiej 45. Była to pierwsza, po kilkudziesięciu latach księgarnia, funkcjonująca niezależnie od Domu Książki, a zwłaszcza wolna od obowiązujących tamże rozdzielników, przydziałów i tym podobnych. Zanim jednak stanąłem sierpniowego ranka w progu zachwycających 45 mkw. w pokoiku pod schodami na Mokotowskiej, kilka rzeczy musiało się wcześniej zdarzyć. Po powrocie z Francji przez osiem miesięcy szukałem lokalu na działalność antykwaryczną. Zaglądałem do każdej bramy, przeprowadziłem setki rozmów. Do wydawnictwa, w którym wcześniej pracowałem, wracać nie chciałem, do pracy państwowej, po rozmowach paryskich, nie mogłem. Telefon z propozycją z ulicy Mokotowskiej …