Ucz się, dziecko, angielskiego, to język uniwersalny - powtarzają starsi młodszym. Niektórzy dorzucają inne: francuski (tradycja), niemiecki (pragmatyzm), rosyjski (trzeba poznać język wroga). Hiszpański i włoski też są w modzie. Chiński - tak, coraz popularniejszy. Z arabskim jak z rosyjskim, ale też interesujący. W autobusie podsłuchałem ostatnio wynurzenia studenta bohemisty, który planował przeniesienie na języki skandynawskie, by tłumaczyć kryminały. Nicholas Ostler, brytyjski językoznawca i prezes Foundation for Endangered Languages, charytatywnej organizacji ratującej języki zagrożone wymarciem, przekonuje w "The last lingua franca" (Allen Lane), że z angielskim wcale nie jest tak dobrze - owszem, jest w tej chwili najpopularniejszym narzeczem świata, ale raz, że wyprzeć go mogą inne, coraz szerzej używane języki - właśnie chiński i hiszpański - a dwa, że fakt, iż staje się lingua franca, ogólnoświatowym dialektem, sprawi, że w angielskim będzie najmniej angielskiego. I po zabawie. Choć może nam się to wydawać nieprawdopodobne, argumenty wysuwane przez Ostlera są zasadne. Autor powołuje się na historię - nie istnieje język prawdziwie uniwersalny, na jego obecność i trwanie wpływa wiele czynników: handel, podboje terytorium, religia. Ekonomia sprawia, że kupcy i kupujący poznają język, który ich łączy. Dobrym przykładem mogą być Chiny - jeszcze pół wieku temu to Chińczycy musieli się trudzić, by poprawnie powiedzieć "Lodźiel Mul", dziś, gdy ich gospodarka …