Alan Hollinghurst, Nasze wieczory tłum. Katarzyna Makaruk, Filtry 2026, s. 444, ISBN 978-83-68180-75-6 Propozycja wybitnego pisarza dla tych, którzy lubią poetykę seriali telewizyjnych, z ich niespiesznym tempem i celebracją szczegółów, owszem, tworzących wyrazisty klimat, ale bywa, że nużących, bo po co nam prawie pół strony informacji, udzielanych bohaterowi, w jaki sposób ma gdzieś dojechać? A jednak Hollinghurst pisze świetnie – zarówno gdy kilkoma zdaniami kreśli czyjś charakter, jak i wtedy, gdy pochyla się nad swoją ulubioną „kulturą wyższą”. Nie bez powodu porównuje się go do Henry’ego Jamesa, a nawet Marcela Prousta. Tym razem jest tu dużo muzyki Vaughana Williamsa, symfonicznego klasyka z Anglii, u nas niemal nie wykonywanego, oraz cała sfera dotycząca teatraliów, główny bohater powieści jest bowiem aktorem. David Win, rocznik 1948 (pokolenie autora), gra latami w teatralnej trupie poza mainstreamem. W większości wypadków skazany jest jednak na role Azjatów, jest bowiem pół-Birmańczykiem, pół-Anglikiem. Egzotyczna uroda Davida (całe życie jakiś taksówkarz potrafi go najżyczliwiej zapytać: od jak dawna jest pan w Anglii?, choć David nigdy nie widział Birmy), a także fakt, że jest gejem i że nie ma do odziedziczenia wielkich pieniędzy, może liczyć tylko na siebie, przypominają, że także i w tej powieści Hollinghurst wraca do swego wielkiego, czołowego tematu: do poczucia wykluczenia w wielu aspektach. Podobnie jak słynna „Linia piękna”, za którą autor otrzymał Nagrodę Bookera w 2004 roku, „Nasze wieczory” są powieścią inicjacyjną, bo choć obejmują całe życie Davida, proporcje są nierówne. Dwie trzecie powieści opisuje lata sześćdziesiąte, siedemdziesiąte, a lat osiemdziesiątych nie ma tu wcale, może dlatego, że czasy AIDS i Margaret Thatcher …