Horace McCoy: Czyż nie dobija się koni? tłum. Lesław Haliński, Wydawnictwo Zysk i S-ka, Poznań 2019, s. 152, ISBN 978-83-8116-576-1 Sugerują się Państwo blurbami z czwartej strony okładki lub ze skrzydełek? Ja raczej nie, ale kiedy – nazywając ją „pierwszą amerykańską powieścią egzystencjalną” – lekturę rekomenduje Simone de Beauvoir, nie trzeba mnie dłużej namawiać do czytania. Z entuzjazmem sięgam po nowe wydanie mikropowieści Horace’a McCoya pt. „Czyż nie dobija się koni?”, tytuł kojarzony przede wszystkim z ekranizacją Sydneya Pollacka. Filmu nie widziałam, ale literacki pierwowzór zrobił na mnie duże wrażenie. McCoy pisze o świecie dobrze sobie znanym. Przenosi nas do Ameryki lat trzydziestych, w sam środek Wielkiego Kryzysu. Głównych bohaterów – nastoletnich Glorię i Roberta, którzy znaleźli się w Hollywood z pragnienia sławy i lepszego życia – poznaje ze sobą na ulicy. Młodzi decydują się na udział w tanecznym maratonie, który gwarantuje darmowe posiłki i miejsce do spania, obiecuje kontakty ze światem filmowym oraz wabi główną nagrodą w wysokości tysiąca dolarów. Niewinna zabawa okazuje się upiornym widowiskiem (naprawdę organizowanym w ówczesnych Stanach Zjednoczonych), konkursem, w którym bardziej od umiejętności tanecznych uczestników weryfikuje się ich wytrzymałość. Po 110 minutach sesji tanecznej następuje dziesięciominutowy odpoczynek. Ten cykl powtarza się bez przerwy, do momentu, aż na parkiecie nie ostanie się …