Pod powyższym adresem warszawskim władza ludowa zgromadziła w 1949 roku afirmujących ją ludzi pióra. Syn jednego z nich, Tomasz Jastrun, też literat, chociaż wiele lat cyzelował swoją narrację memuarystyczną pt. „Dom pisarzy w  czasach zarazy” (wydawnictwo Czarna Owca), lapsusów nie uniknął. Przykładowo na str. 125 myli Krynicę z Karpaczem, a Horodyńskiego z Hordyńskim, zaś na 267 – Joachimka z Jochimkiem i Cholewińskiego z Holewińskim, potwierdzając mimochodem powiedzenie, że nieszczęścia chodzą parami. Ta szczypta dziegciu nie psuje jednak ciekawej lektury. Mieczysław Jastrun rozpoczął w gmachu przy ulicy Iwickiej 8A nowy etap życia, ze znacznie młodszą poetką Mieczysławą Buczkówną u boku. Maria Dąbrowska notowała w „Dzienniku”: „Jakiś młody »poeta« wystąpił z pretensją, że jego tomik wyszedł w znikomej liczbie egzemplarzy, gdy Jastrun zaopiniował tomik swej kochanki Buczkówny tak, że wydano go w dużym nakładzie, chociaż nic nie jest wart. Ktoś na to zawołał: – To nie kochanka, to żona. Na co zgłaszający pretensję: – Tak, ale to dopiero od dwóch tygodni”. „Mama opowiadała – wspomina Tomasz Jastrun – iż ojciec, który wcześnie osiwiał w latach 195056, farbował sobie włosy. Były wtedy kiepskie barwniki, więc dochodziło do dramatów, włosy czasem przybierały zielonkawy kolor. Raz stało się to tuż przed wyjazdem do Paryża, gdzie ojciec miał mieć wykład na Sorbonie. Ścierał potem farbę pumeksem, wśród okrzyków rozpaczy. Spośród mieszkańców domu włosy farbował też Adolf Rudnicki”. Wielu z przybyłych na stołeczny Dolny Mokotów zaliczyło wcześniej pobyt w łódzkim kołchozie literackim. „Powszechnie nadużywano alkoholu. Picie na mieście kończyło się na Bandurskiego 8. Paweł Hertz nie brał udziału w domowych …