Michał Komar Józef, czyli… Czuły Barbarzyńca, Warszawa 2025, s. 418, ISBN 978-83-976813-4-7 Proza Michała Komara posiada i tym razem, jak u tego autora zawsze, wyrazistą stylistykę: długie, kunsztowne zdania, toczone w intensywnym rytmie akapity, fabuła o strukturze kolistej – wątki się przenikają, tematy łowią tematy, aby łapać chwilowo zacieraną harmonię, bynajmniej nie oczywistą. Mnóstwo aforystycznych, błyskotliwych obserwacji, a całość podszyta jest sarkazmem i ironią. W pierwszej warstwie tekst może przywoływać na myśl czytelnikowi skojarzenia z narracją w typie prozy sokratejskiej. Główny bohater, emerytowany siedemdziesięciodziewięcioletni perypatetyk, reżyser teatru marionetek Pinocchio, starający się na finał życiowych perypetii wystawić lalkową wersję „Burzy” Szekspira, krąży po centrum Warszawy, wpada na znajomych i do znajomych, zwłaszcza łącząc swe biograficzne tropy z uosabiającą żywioł żeński przyjaciółką od dekad, panią Florą, aktualnie wdową po amerykańskim multimilionerze. Czasami Józef nawiedza inne rejony Polski i pogrąża się w rozlicznych, zwłaszcza mających polityczny podkład, awanturach. Niby żwawych, lecz pogrążonych w bezsilnym marazmie. Celowo poprzedni akapit sam zbudowałem w nieco złożonej postaci, aby dać podgląd, czym mniej więcej charakteryzuje się proza Michała Komara. Wymaga skupienia uwagi, umiejętności czytania aluzji kulturowych, chwytania skojarzeń, …