Było ich kilkuset. Jedni ginęli w walce, inni podzielali los ludności cywilnej miasta. Do uprawiania sportu powrócili nieliczni. Taki wniosek nasuwa się po lekturze solidnie udokumentowanej pracy Agnieszki Cubały pt. „Igrzyska życia i śmierci. Sportowcy w Powstaniu Warszawskim” (Wydawnictwo Napoleon V z Oświęcimia), którą zaprezentował w Muzeum Sportu i Turystki jego dyrektor Tomasz Jagodziński. Autorka od lat pasjonuje się tym zrywem narodowym. Poświeciła mu dwie książki, przez kilka lata pracowała w Muzeum Powstania Warszawskiego. W najnowszej publikacji zgromadziła biogramy ludzi stadionów, ringów, kortów, hipodromów, basenów, mat etc. Niektóre są rozbudowane, jak w przypadku najbardziej chyba emblematycznej postaci sportowca-powstańca, czyli Eugeniusza Lokajskiego. Ten lekkoatleta, specjalizujący się w rzucie oszczepem, był naszym murowanym kandydatem do podium igrzysk olimpijskich w Berlinie (1936 r.). Medal – nawet złoty – zwiastowały rezultaty osiągane przez niego podczas mitingów w tamtym sezonie. Niestety tuż przed olimpiadą doznał bolesnej kontuzji barku, uniemożliwiającej dalekie rzuty. Chociaż nakłaniano go do wycofania się z rywalizacji przystąpił do niej, zajmując siódmą lokatę, co z pewnością nie zaspakajało aspiracji, bądź co bądź rekordzisty świata w tej konkurencji. Przypuszczał, że niepowodzenie powetuje sobie na kolejnych igrzyskach. Ich gospodarzem miało być w 1940 roku Tokio… Łączył sport z pracą pedagogiczną – był nauczycielem gimnastyki w stołecznym gimnazjum im. Mikołaja Reja. Uczył m.in. Kazimierza Bermana – znanego czytelnikom jako Antoni Marianowicz – oraz Pawła Hertza. …