Tadeusz Zysk, człek łebski, stworzył nowoczesną serię globtroterską „Z Tukanem”. Niedawno w jej obrębie opublikował (bardzo starannie opracowaną) trzecią z książek Wojciecha Cejrowskiego, pt. „Wyspa na prerii”. W orbicie zapisanych gawęd Kowboja z WC Kwadransa umieszczam ten felieton. Od dawna zastanawiam się, jakiej ewolucji podlegają polskie narracje podróżnicze oraz wedle jakich skryptów się je teraz konstruuje, aby trafiały do umysłu, tudzież kieszeni współczesnego czytelnika? Bo przecież każdy może wyjechać i osobiście sprawdzić, co jest w gruncie rzeczy grane tam, gdzie go wiodą autorzy zarabiający na chleb opowieściami zza siedmiu gór i mórz. Wyróżniłbym trzy strategie. Najpierw reporterską (np. Beata Pawlikowska, Katarzyna Boni). Przedstawiciele tej opcji opowiadają barwnie, budując smaczne obrazki na temat apetycznych kąsków dalekiego świata, ale bez ambicji do kreowania syntez. Później strategię konceptualną (np. Mariusz Szczygieł, Mariusz Wilk), której reprezentanci szukają pretekstów do uogólnień, a posługują się wiedzą wyniesioną w dużej mierze ze świadectw produkowanych przez zwiedzaną kulturę: książek, filmów, …