Jaka jest geneza bujnego rozkwitu ekonomicznego Korei Południowej po wojnie domowej? By zrozumieć fenomen „cudu na rzece Han”, jak przyjęło się opisywać skok ekonomiczny Korei Południowej, musimy przyjrzeć się rządom gene­rała Park Chung-hee. Przejmując wła­dzę w wyniku zamachu stanu w 1961 roku, generał otrzymał państwo pozbawione infrastruktury, instytucji i pogrążone w ubóstwie. Kraj odbu­dowywał się po destrukcyjnej wojnie koreańskiej (1950-53) powoli, a nie­udolne rządy pierwszego prezyden­ta Republiki Korei Rhee Syngmana, który w obliczu masowych protestów zbiegł do Honolulu, nie przyczyni­ły się do poprawy bytowej ludności. Przełomowa okazała się normaliza­cja stosunków z Japonią (aż do 1965 roku Korea nie utrzymywała kontak­tów z byłym kolonizatorem) i reforma czeboli, rodzinnych konglomeratów biznesowych, polegająca na ścisłym powiązaniu ich działań z rządem. Z drugiej strony był to również czas opresji i cenzury. Sam generał wzbu­dza dziś w Korei Południowej skrajne emocje. Został zresztą zastrzelony przez swojego szefa ochrony, który tłumaczył się, że mordując dyktatora, zapobiega większemu złu. Trwały wte­dy protesty w Busan i Masan. Nie wia­domo, czy rząd nie utopiłby ludności cywilnej we krwi. Wokół kulis całego wydarzenia istnieje wiele spekulacji. W ciągu 18 lat rządów Parka kraj jednak zmienił się nie do poznania. Widać to w statystyce. W 1960 ro­ku PKB per capita Korei Południowej wynosiło poniżej 100 dolarów – mniej niż w ówczesnej Somali. W 1979 roku prawie 1800 dolarów. Konkurują tam nie tylko partie, lecz również regiony, generacje i płcie!? Dopiero z czasem zauważyłem, jak głęboko podzielone jest społeczeń­stwo Korei Południowej. Niektóre konflikty, jak te pomiędzy regionami, mogą sięgać aż do okresu Trzech Kró­lestw (57 p.n.e–668). Inne związane są w dużej mierze ze zmianami ostat­nich lat. Zaskoczyły mnie kwietniowe wybory mera w Seulu. Aż 72,5 proc. młodych mężczyzn poniżej 30. roku życia zagłosowało na przedstawicie­la koreańskich konserwatystów, Oh Se-hoo. Kobiety w tym samym prze­dziale wiekowym wolały oddać swój głos na rządzącą lewicowo-nacjonali­styczną Partię Demokratyczną lub na nowo powstałe partie feministyczne. Feminizm jest potężną osią niezgody pomiędzy płciami. Na YouTube kró­lują demagodzy, którzy atakują każdą książkę czy film, w których pojawiają się wątki krytyczne wobec dominacji mężczyzn w społeczeństwie połu­dniowokoreańskim. Dla przykładu, w gruncie rzeczy delikatnie krytycz­na powieść „Kim Ji-young, urodzo­na w 1982” autorstwa Cho Nam-Joo wywołała burzę. Gdy aktorka grupy k-popowej Red Velvet ujawniła, że właśnie czyta wspomnianą książkę, …