- Kiedy zakiełkowała w pani myśl o napisaniu książki? Jak długo trwało obmyślanie fabuły? - Zaczęłam pisać "Annę May" we wrześniu 2012 roku, a skończyłam w listopadzie 2014 roku, czyli łącznie trwało to dwa lata, oczywiście z milionem przerw i załamań, ponownych powrotów. W pewnym momencie porzuciłam pisanie tej powieści na pół roku i zaczęłam nową książkę, potem jednak, po namowach mojego męża, zdecydowałam się ją dokończyć. Sama fabuła powstawała wcześniej, wraz z narodzinami mojej córki, Elżbiety. Byłam w ciąży i czytałam wszystko, co mi wpadło w ręce, w tym całe mnóstwo literatury kobiecej. Mówi się, że kobiety w tym okresie są bardziej "pobudzone" i można powiedzieć, że ja właśnie taka byłam. Przyśniła mi jedna scena z "Anny May" i po prostu, bez większego zastanowienia, zaczęłam pisać. Cała "Anna May" to jest spontaniczne pisanie. To taka wewnętrzna potrzebna wyrzucenia z siebie pewnej historii. - Jak wyobraża sobie pani czytelników swojej powieści? Dla kogo jest to książka? - Pewien dziennikarz zarzucił mi, że ograniczam rynek czytelniczy, kiedy twierdzę, że "Anna May" to powieść kobieca. Ten pan łyknął moją książkę w dwa wieczory i stwierdził, że dzięki niej dużo dowiedział się o pokrętnej naturze myślenia kobiecego. Więc nie pozostaje mi powiedzieć nic innego niż to, że jest to powieść "uniwersalna płciowo", choć jestem przekonana, że kobietom łatwej przychodzi czytanie takiej literatury. - Jest pani laureatką ogólnopolskiego konkursu "Literacki Debiut Roku". Długo się pani zastanawiała, czy zgłosić do niego "Annę May"? - Nie. Link o konkursie przesłał mi przyjaciel, filolog, który ogarniał chaos przecinkowo-kropkowy w mojej powieści. Książkę słałam ostatniego dnia kurierem i kiedy tylko zostawiłam …