Im głębiej poznajemy życiorys Janusza Korczaka, tym większy ogarnia nas podziw. I zdumienie. Czy to możliwe, aby w czasie jednego człowieczego żywota tak wiele zdziałać? Widać – jest możliwe. Urodzony w 1878 roku uczył się i wychowywał wówczas, gdy żyło jeszcze pokolenie wielkich twórców, takich jak: Skłodowska-Curie, Estreicher, Gloger, Kolberg, Orgelbrand. Przypomniałem tylko niektórych charakterystycznych reprezentantów tego okresu. Działali wtedy luminarze polskiej medycyny: Dietl, Chałubiński, Cybulski, Rydygier. Standardy pisarstwa wyznaczali nobliści Reymont i Sienkiewicz oraz Żeromski zwany „sumieniem literatury”. Był to czas Judymów i Siłaczek. Czas tytanów pracy, wśród których znalazł się Korczak – nieodrodny syn epoki. Współtwórca i kierownik żydowskiego Domu Sierot w Warszawie i polskiego sierocińca Nasz Dom był przekonany, że można być równocześnie Żydem i Polakiem. Życie poświęcił dzieciom i walce o ich prawa w okrutnym świecie dorosłych. Na temat jego lekarskiej, psychologicznej i pedagogicznej działalności oraz aktywności społecznej Rok Korczakowski z pewnością przyniesie mnóstwo informacji. W naszym kwartalniku warto przedstawić publicystyczną i pisarską pracę tego znakomitego pedagoga. Literacka twórczość Janusza Korczaka ściśle łączy się z jego wychowawczym doświadczeniem i gruntowną wiedzą o psychice dzieci. Jest nagromadzeniem treści humanistycznych, liryzmu, fantazji, smutku i humoru. Dla pełnego zrozumienia pisarstwa Korczaka przytoczę fragment tekstu anonimowego autora zamieszczonego na skrzydełku książki „Kiedy znów będę mały”. Egzemplarz tej książki otrzymałem wraz ze świadectwem ukończenia szkoły podstawowej w 1962 roku. Świadectwo gdzieś znikło, a książka, otoczona troskliwą opieką, towarzyszy mi w drodze ku jesieni życia. „Kiedy znów będę mały” książka wielowarstwowa, pisana prostym językiem, jakby dla dzieci, naprawdę przeznaczona jest dla …