środa, 11 października 2006
Historia książki i księgarstwa
CzasopismoWiadomości Księgarskie
Tekst pochodzi z numeru48
Potrzeby wzbogacania wiedzy, dokształcania i kształcenia się są wpisane w zawód księgarza. Wraz z rozwojem księgarstwa ulegały również zmianom formy doskonalenia zawodowego księgarzy. Od terminatorstwa na przełomie XIX i XX wieku przez praktyki i zawodowe dokształcanie kursowe w okresie międzywojennym i w czasie okupacji, do zorganizowanego systemu szkolnego po wojnie: – do 1918 roku – terminowanie pod okiem pryncypała, na ogół był to właściciel firmy, – lata 1918 – 39 i do 1945 roku – praktyki pod nadzorem właściciela, ale również szkolenie kursowe z udziałem organizacji księgarskich, – po 1945 roku – obowiązek kształcenia przejmuje państwowy system oświaty, powstają pierwsze szkoły. Pierwszą próbą uporządkowania wiedzy dla praktykantów był wydany w 1896 roku przez Teodora Paprockiego – „Podręcznik księgarski. Poradnik praktyczny dla wydawców, księgarzy, pracowników i praktykantów księgarskich”. Podręcznik ów jeszcze w okresie międzywojennym był podstawową lekturą szkolenia zawodowego organizowanego przez Związek Księgarzy Polskich. W latach okupacji dr Jan Gebethner przy współpracy z Tymczasową Radą Księgarstwa Polskiego organizuje trzyletnią Szkołę Księgarską. Prowadzone jest również kształcenie kursowe, np. w Krakowie dwutygodniowy tajny kurs księgarski miał na celu przygotowanie młodych kadr do pracy w okresie powojennym. Powstają wytyczne szkolenia praktykantów księgarskich oraz programy i skrypty do kształcenia księgarzy, których autorami byli: Karol Haubold, Henryk Kołodziejski, Stanisław Malawski, Ksawery Świerkowski. W pierwszych latach po wojnie następuje niezwykle dynamiczny rozwój księgarstwa, zwłaszcza spółdzielczego, często inicjowanego przez nauczycieli i działaczy oświatowych. To rodzi również rosnące potrzeby kształcenia księgarzy. Największą aktywność szkoleniową wykazuje spółdzielczość księgarska. Związek Księgarzy Polskich we współpracy ze spółdzielczością wydawniczo- księgarską organizuje liczne zawodowe kursy księgarskie, np. w 1946 roku – trzyletnie Zawodowe Korespondencyjne Kursy Księgarskie. Liczne programy i skrypty opracowują działacze Związku Księgarzy Polskich i spółdzielczości księgarskiej. W końcu lat czterdziestych obok aktywnej działalności kursowej podjęto również organizowanie pierwszych średnich szkół księgarskich i opracowywanie dla nich planów i programów nauczania. Od 50 lat niezmiennie Stowarzyszenie Księgarzy Polskich zgodnie ze statutem, jako jeden z naczelnych celów swego działania, wyznacza podnoszenie wiedzy ogólnej i kwalifikacji zawodowych pracowników księgarskich. SKP mając w swoich szeregach entuzjastów i praktyków kształcenia księgarskiego, od początku aktywnie i profesjonalnie włącza się do prowadzonych przez centralę Domu Książki prac organizacyjnych i inicjuje wiele działań doskonalących i rozwijających działalność szkoleniową. Idea kształcenia i doskonalenia zawodowego realizowana jest przez całe pięćdziesięciolecie w symbiozie z organizacją gospodarczą Dom Książki. Ta harmonijna współpraca we wszystkich dziedzinach okazała się zbawienna dla rozwoju księgarstwa jako branży. Obie strony były świadome, że wspólny zgodny wysiłek wzmacnia księgarstwo. Tak więc troska i starania o coraz wyższy poziom kwalifikacji zawodowych kadr księgarskich są przedmiotem wspólnych, wzajemnie się zazębiających przedsięwzięć obu partnerów. Często trudno wskazać inicjatora, organizatora czy wykonawcę. Za wkład w rozwój szkolnictwa księgarskiego Stowarzyszenie Księgarzy Polskich i Zjednoczenie Księgarstwa zostały w 1976 roku uhonorowane pamiątkowym medalem Komisji Edukacji Narodowej. Szkoły średnie Państwowe szkolnictwo księgarskie powstaje wraz z powołaniem w 1947 roku w Krakowie Liceum Bibliotekarsko-Księgarskiego, w 1949 roku w Warszawie Liceum Księgarskiego i nieco później techników księgarskich we Wrocławiu, Łodzi i Poznaniu. Inicjatorami i organizatorami tych szkół, pierwszymi autorami programów, skryptów i materiałów pomocniczych do przedmiotów zawodowych byli m.in.: F. Czarnecki, S. Godecki, M. Jagła, F. Jasiński, A. Klimowicz, T. Kołakowski, S. Kowalczyk, P. Lauter, S. Malawski, R. Nowakowski, G. Ober, S. Połeć, A. Rozwadowski, S. Seweryn, K. Świerkowski, A. Tatomir, S. Tarkowski, L. Woliniewska, K. Wojciechowski, J. Wójcik. Szkoły te po wielu przeobrażeniach wynikających z reform oświatowych funkcjonują do dziś. Pracując bez żadnych wzorców, dzięki pionierskiej pracy i bogatym doświadczeniom, stworzyły model szkolnictwa księgarskiego. Największą, wzorcową i wiodącą szkołą była i jest szkoła warszawska. Jedyna posiadająca od 1963 roku własny kompleks szkolny, wybudowany m.in. dzięki wsparciu finansowemu …
Wyświetlono 25% materiału - 588 słów. Całość materiału zawiera 2354 słów
Pełny materiał objęty płatnym dostępem
Wybierz odpowiadającą Tobie formę dostępu:
Dostęp czasowy
Płatność za pośrednictwem usługi SMS
Aby otrzymać kod dostępu, należy wysłać SMS o treści koddm1 pod numer: 79880. Otrzymany kod zwotny wpisz w pole poniżej.
Opłata za SMS wynosi 9.00 zł netto (10.98 PLN brutto) i pozwala na dostęp przez 15 minut (bądź do czasu zamknięcia okna przeglądarki). Przeglądarka musi mieć włączoną obsługę plików "Cookie".
Dostęp terminowy
Płatność kartą płatniczą lub przelewem
Dostęp terminowy zostanie przyznany z chwilą zaksięgowania wpłaty - w tym momencie zostanie wysłana odpowiednia wiadomość e-mail na wskazany przy zakupie adres e-mail.
Abonenci Biblioteki analiz Sp. z o.o.
Jeżeli jesteś już abonentem Rynku Książki