O śmierci Profesora Władysława Bartoszewskiego dowiedziałem się tuż przed audycją radiową, w której miałem opowiadać o Jego roli w powstawaniu mojej książki o Auschwitz. Dzień wcześniej dotarła ona do rąk Profesora i była zapewne jedną z ostatnich w Jego rękach. Zdążyłem z książką i zdążyłem jeszcze podziękować Mu za błogosławieństwo w trakcie jej powstawania: kilka dni wcześniej rozmawiałem z Nim długo przez telefon. Był pełen energii. Żył przygotowaniami polsko-niemieckiego szczytu, który organizował i na którym miał przemawiać. Umówiliśmy się na spotkanie 22 maja w Muzeum Żydów Polskich, w związku z promocją mojego albumu. Pożegnał mnie słowami: – Ku chwale Rzeczypospolitej, panie Andrzeju. Ku chwale… Śmierć zawsze zaskakuje, ale przypadek Władysława Bartoszewskiego jest szczególny. Profesor miał 93 lata, a wydawało się, że będzie żył wiecznie, a w każdym razie że przeżyje niejednego z nas, dużo młodszych. Nazywano go różnie: radosnym i szybko biegającym nosorożcem, turboodrzutowcem, długodystansowym sprinterem, człowiekiem z ADHD. Żyliśmy w przeświadczeniu, że upływ czasu Go nie dotyczy. Zasze ta sama nadzwyczajna sprawność intelektualna, nienaganna, bogata polszczyzna i nieprawdopodobna pamięć, która nie ulegała erozji. Uważał, że ma jeszcze tyle do zrobienia, że nie warto zajmować się sprawami błahymi. Najważniejsze dla Niego były sprawy wagi państwowej, a jedynym „tematem” – Polska i służba dla niej. Wszystko inne było nieistotne. Twierdził, …