Geneza książki tkwi w  edukacji licealnej autorki? W dużym uproszczeniu można tak powiedzieć. Gdy przed blisko ćwierćwieczem pierwszy raz przekroczyłam próg VII Liceum im. Juliusza Słowackiego w Warszawie, nie wiedziałam nic o przeszłości tej szkoły. Czułam jedynie, że jest to niezwykłe miejsce, a  kolejne cztery lata spędzone w murach przy ul. Wawelskiej potwierdziły to przeczucie. Każdą szkołę tworzą przede wszystkim ludzie. Przedwojenna wieloletnia dyrektorka Słowaka, Helena Kasperowiczowa, której zawdzięczamy m.in. wspomniany gmach, kładła duży nacisk na ten ludzki aspekt placówki. Dbała o  zatrudnianą kadrę, relacje z uczennicami i o to, by ich związki z liceum trwały także po zakończeniu edukacji. I tak jest do dziś. Czasem kilka sekund potrafi zmienić bieg ludzkiej historii. Tak było z  właściwym początkiem tej książki. Ten błysk miał miejsce podczas uroczystych obchodów stulecia nadania szkole imienia, w grudniu 2022 roku. Pani dyrektor Agata Dowgird zakończyła inauguracyjne przemówienie słowami: „Wiele jeszcze uczennic szkoły imienia Słowackiego poległo w Powstaniu, walcząc za wolność ojczyzny. Scena odczytywania wiersza Słowackiego zawarta w »Kamieniach na szaniec« mogłaby się odnosić również do wychowanek naszej szkoły. (…) Mam nadzieję, że ktoś kiedyś napisze odpowiednik »Kamieni na szaniec« poświęcony konspiracyjnym działaniom dziewcząt ze Słowackiego”. A potem spojrzała mi prosto w oczy… Klamrę narracji stanowi osoba dyrektorki gimnazjum… Mam wrażenie, że najczęściej mówimy o wojnie, konspiracji i Powstaniu z  perspektywy ludzi młodych, z  zapałem przeżywających wiosnę życia. Jest to poniekąd zrozumiałe, atrakcyjne fabularnie. Ja jednak chciałam opowiedzieć te wydarzenia na kilka głosów: jeden oddać właśnie nastoletnim dziewczętom – uczennicom, drugi – młodym kobietom, absolwentkom wchodzącym w  dorosłe życie, trzeci zaś – dojrzałym paniom, …