Z Azją miałem w życiu trochę kontaktów i wielokrotnie szczęście do ciekawych ludzi oraz spraw. Również gdy na przyjacielskie zaproszenie Asi Czarkowskiej (dziś właścicielki wydawnictwa Alegoria) i jej męża przybyliśmy ćwierć wieku wstecz do Chin. Oboje Czarkowscy pracowali w ambasadzie RP, gdzie i ja z rodziną przez miesiąc mieszkaliśmy. Konsulem generalnym w Pekinie był wówczas Jerzy Bayer, wybitny sinolog, doktor politologii, nieco później ambasador Rzeczpospolitej w Tajlandii, Laosie, Kambodży i Birmie, znający tamtejsze realia na wylot, no i autor wielu książek na tematy orientalistyczne (co łatwo sprawdzić). W rezultacie odbywałem przy okazji wizyty fachowe prywatne korepetycje z zagadnień Państwa Środka. Eo dilatatur animus, czyli umysł jest przez to powiększony. Inaczej po polsku: podróże kształcą. Jerzy to postać nietuzinkowa. Zdecydowanie barwny ptak, zna dogłębnie problemy, historię oraz współczesność Dalekiego Wschodu, a że włada dwunastoma językami, chińskim oczywiście biegle w rozmaitych narzeczach, zyskałem fenomenalną okazję podczas wielu wspólnych podróży po Chinach, aby dowiedzieć się sporo o tamtejszych realiach w wersji nieuczesanej. Na przykład o chińskich podróbkach. W trakcie prywatnej wyprawy nad Morze Żółte zahaczyliśmy o jakieś miasteczko (ot, kilka milionów mieszkańców), aby z inicjatywy Jerzego, Joanny i innych uczestników rajzy zakupić przy pomocy ambasadzkiego tłumacza w jakiejś pozornie zapuszczonej fabryczce tanie jak barszcz lampy w stylu Tiffany’ego. Manufaktura produkowała je według wzorów kanadyjskiego kontrahenta, zazwyczaj wyłącznie pod zamówienia. Ale Chińczycy działają elastycznie. Zgodzili się więc bez oporów także dla nas wykonać konkretną robotę. Wybraliśmy dla siebie do domu piękne modele. Zamówienie, po tygodniu odbiór. W drobnym epizodzie z lampami …