Nim przyroda, zwarzona na naszej półkuli jesiennym chłodem, zamrze aż do marca, przydziela się licznym osobom Nagrody Nobla. W rozmaitych kategoriach. Laureaci – przeciwnie niż natura, mniej teraz niż oni ożywiona – natychmiast rozkwitają. Osobliwie zaś dzięki sławie, jaka na Noblistów złotym deszczem zachwytu błyskawicznie spada. A także dzięki niebagatelnym środkom finansowym, z którymi później – jeśli nie masz stu lat – hulaj dusza, piekła nie ma! Po prostu: wypisz, wymaluj Afryka Południowa, gdzie obecnie zaczyna się wiosna. Jednak sława większości Noblistów bywa raczej skonfundowana. Ona przeważnie istnieje poza blaskiem powszechnym, ledwie jest środowiskowa. Bowiem ogółowi kibiców brakuje kompetencji, by ocenić Dorobek Upoważniający i w konsekwencji docenić Mentalny Kapitał Uczonych Dorobkiewiczów. Kto wie na przykład, co to jest „regulowanie odpowiedzi immunologicznej organizmu jako nowa metoda walki z rakiem”? Właśnie za coś takiego Nobla dostali w bieżącym roku James P. Allison z USA oraz Tasuku Honjo z Japonii. Lub czy powszechnie rozumiemy, na czym polega „kontrolowana ewolucja enzymów”? Czyli (przecież to takie banalne!) reorganizacja białek katalizujących reakcje chemiczne (aha, taaak…). Oto znów Nobel z chemii: dojrzewał pięknie w tegorocznym październiku i wpadł jako plon w łapki pani profesor Frances H. Arnold. Po części. Gdyż drugą połowę Nagrody wręczy się w grudniu, podczas uroczystej kolacji z udziałem królewskiej pary, panu profesorowi George’owi P. Smithowi za opracowanie „metody fagowej ekspresji peptydów” (cudnie!) oraz panu profesorowi Gregory’emu P. Winterowi, gdyż właśnie on skorzystał z konceptu Smitha, by użyć go dla stworzenia „leków powstałych dzięki  kontrolowanej ewolucji przeciwciał” (jeszcze cudniej!). Dobrze, …