Wydarzenia w Wazi Khwa w Afganistanie – atak naszej jednostki na cywilów, przypuszczony najpewniej w odwecie – były niezaprzeczalnie tragedią dla ofiar i sprawców. Ale, przyznajmy, jakim równocześnie wybornym materiałem dla pisarzy, a jeszcze bardziej scenarzystów! Trudno tu mówić, iż rzeczywistość wyprzedza fabułę, raczej idą łeb w łeb, jeśli użyć kolokwializmu. Dowodem najnowsza powieść brytyjskiego dziennikarza Jamesa Meeka „We are now beginning our descent” (Canongate), której akcja rozgrywa się częściowo w Afganistanie, zaś jej bohaterem jest korespondent wojenny. Autor dobrze zna zarówno teren, jak i środowisko, o którym pisze – sam jest reporterem, który oglądał już niejedno pole bitwy. Tym razem podsuwa czytelnikowi utwór o złożonej konstrukcji i wielu wątkach: Adam Kelles po powrocie z Afganistanu postanawia napisać bestseller korzystając z wojennych doświadczeń. Konflikt, mimo niejakiego spowszechnienia i rutyny – śledzą go telewizje, radiostacje, gazety – wciąż jest ćwiczeniem z indywidualnego zachowania. Nie wszystko podlega decyzji przełożonych, każdy ponosi odpowiedzialność wobec kolegów i ludzi, którzy liczą na wojskową ochronę. W jednej ze scen Kelles pyta komendanta afgańskiego oddziału, dlaczego nie atakuje ciężarówek talibów, które pojawiły się w polu ostrzału. Jest wyraźnie zdenerwowany spokojną odpowiedzią: „Po co? Kierowcy są niewinni, dziś wożą dla talibów, jutro powiozą coś dla nas”. Ale komendant również wyczuwa wściekłość Kellisa i otwiera ogień. Cywile giną. Korespondent opowiada o tym jako o „wypadku”… Meek wplótł w fabułę wątek romantyczny: jego bohater zakochuje się w Afganistanie w amerykańskiej dziennikarce, którą potem stara się odnaleźć nie tylko w sensie dosłownym, jako że miłostka na polu bitwy nie musi zapowiadać głębszego związku. Także i tu pojawia się kwestia odpowiedzialności wobec drugiej osoby, podejmowania właściwych decyzji. Jonathan Steele, ceniony brytyjski dziennikarz i komentator polityczny, swą najnowszą książkę – „Defeat: Why they lost Iraq” …