Nataschę Kampusch po raz pierwszy spotkałam w garderobie krakowskiego oddziału telewizji TVN. Blondynka o regularnych rysach, bardzo niebieskich – niemal fiołkowych – smutnych oczach, długich, równo przyciętych blond włosach i pięknych, drobnych dłoniach o długich palcach i krótko obciętych paznokciach. Na tych rękach dziś już nie widać śladów niewolniczej pracy, do której zmuszał ją przez lata Wolfgang Priklopil, ani blizn po pobiciach i przypalaniach. Wizerunek dziewczyny uzupełnia staranny makijaż oraz leciutki, melancholijny uśmiech. Patrząc na Nataschę trudno było skojarzyć ją z pobitą, posiniaczoną, wygłodzoną nastolatką, której zdjęcia przed czterema laty obiegły światową prasę. Natascha ma obecnie 23 lata. To młoda, ciekawa świata, uwielbiająca ładnie się ubierać kobieta. Jest wegetarianką. Lubi jadać w restauracjach. Przepada za szarlotką z sosem waniliowym i pralinkami truflowymi. Cieszy ją każdy prezent, nawet najdrobniejszy. Nie znosi sal konferencyjnych. Nie lubi, gdy się ją dotyka i gdy rozmówca, którego spotyka po raz pierwszy, siada zbyt blisko niej. Umie bardzo stanowczo powiedzieć „nie”, gdy tylko ktoś posuwa się za daleko w swej ciekawości. Towarzysząc jej w licznych wywiadach, których udzielała, powoli poznawałam część nieopowiedzianej w książce tragicznej historii, którą Natascha relacjonowała ze spokojem, nie pokazując przy tym żadnych emocji. Odpowiadając na pytania dziennikarzy niemalże beznamiętnie przekazywała szczegóły swego wieloletniego pobytu …