Peter Høeg, znany u nas autor „Smilli w labiryntach śniegu”, w swej najnowszej książce pisze o światowym kongresie religijnym, na którym spotkali się fundamentaliści wszystkich wyznań. Ku swemu przerażeniu spostrzegli, że w zasadzie bardzo niewiele ich dzieli. Przypomniało mi się to spostrzeżenie, gdy Martin Maurer, niemiecki dziennikarz, scenarzysta i dokumentalista, opowiadał o wywiadzie, jaki prowadził w telewizyjnym studiu z rzecznikami ekstremistycznych odłamów prawicy i lewicy: „Ciekawe, jak zbliżone były ich wypowiedzi i poglądy, jak chętnie skarżyli się na to samo – że są wykorzystywani”. Przez kogo? Przez policje „tajne – widne i dwu-płciowe”. W sensie jak najbardziej dosłownym. „Terror”, thriller napisany przez Maurera (Dumont), jest troskliwie przebadaną i sprawdzoną historią udziału różnych służb specjalnych w podtrzymywaniu terroryzmu. Fabuła – standard: operator filmowy Marc Burth wybiera się z rodziną na zimę do Lenzari w Ligurii. Kilka dni po przybyciu na miejsce idyllę przerywa brutalne, niemal śmiertelne pobicie sąsiada Marokańczyka. Gdy Burth obiecuje mu pomóc znaleźć sprawców, ten upiera się, że sprawcami są policjanci. Indywidualne dochodzenie potwierdza, niestety, te zarzuty. Maurer przyznaje, że sam był zaskoczony, jak często właśnie siły „tajne – widne i dwupłciowe” wmieszane są w podobne działania. Ich początki sięgają okresu powojennego, kiedy to Amerykanie postanowili zostawić w Europie paramilitarne grupy dla zwalczania zagrożenia – wówczas całkiem realnego – ze …