Kimberly Whittam Quiet Storm/ Cicha Burza tłum. Ewa Rosa, Wilga, Warszawa 2024, s. 304, ISBN 978-83-8318-918-5 Dla kogo jest ta książka? Te słowa padają zwykle na końcu recenzji, kiedy dokonuje się pewnego podsumowania. Tu, nietypowo, zaczynam odwrotnie. Wbrew przypuszczeniom, adresat jest dość szeroki. To dla was, moi drodzy niezauważani. Dla tych, co znają nieznośne gorąco zarumienionej twarzy. Dla was, którzy macie gulę w gardle, kiedy trzeba coś powiedzieć publicznie. Jakże liczna jest ta grupa, trapiona poczuciem dyskomfortu i obcości w zespole, jakże bardzo bolą nas własne niedoskonałości i niska samoocena. Oto nasza bohaterka, wasza bratnia dusza. Jej imię powinno nam przywodzić na myśl głośne dźwięki i widoczne błyski. Nic bardziej mylnego w tym przypadku. Nasza Storm wpada w panikę i drętwieje na myśl, że ma się skonfrontować z grupą w większości obcych ludzi (właśnie zmieniła szkołę), przeraża ją myśl, że może zostać wyśmiana, perspektywa upokorzenia sprawia, że drętwieją jej nogi, pocą się ręce i łzy same cisną się do oczu. Nie pomagają dobre rady „Nie bądź taka nieśmiała” albo „Nie przejmuj się, nikt się na ciebie nie gapi”. Czy Storm zawsze taka była? Tego nie wiemy, bo akcja powieści zaczyna się z chwilą rozpoczęcia nauki w gimnazjum. Spełniają się najgorsze przeczucia – …