Marcin Szczygielski Mo il. Maria Strzelecka, Wytwórnia, Warszawa 2025, s. 96, ISBN 978-83-670324-38 Pierwszy rzut oka na okładkę nieuchronnie przywodzi na myśl „Momo” Michaela Ende – te same rozczochrane włosy, podobne imię. Nawet tematyka na pozór podobna – Momo chciała przywrócić ludziom utracony czas, a Mo chce ocalić naturę i środowisko. Bohaterką książki jest przyroda, zarówno ożywiona, jak i nieożywiona. Pierwsze, co poznajemy, to Góra, ona jest też pośrednio narratorem. Przedstawia zmiany, jakie zachodzą w jej najbliższym otoczeniu. Góra ma o czym opowiadać, bo istnieje bardzo długo. Widzi, że rytm przyrody, od dawna oczywisty, nie jest już taki sam. Jest coraz mniej zwierząt, a tym, które pozostały, coraz trudniej zdobyć pokarm. Dźwięki ptaków są coraz cichsze i mniej różnorodne, gniazda i dziuple – coraz częściej puste. Sarny nie są w stanie pokonać kamiennych rzek, po których mkną warczące, smrodliwe, obce istoty. Te wszystkie zmiany Góra widzi, jej odczucia ewoluują od rozmyślania, poprzez smutek, wreszcie lęk. Miasto, które kiedyś zajmowało skrawek doliny, obecnie wypełnia ją całą, wydzielając smrodliwe dymy w powietrze i cuchnącą breję do rzeki. Kto stworzył to przedziwne zjawisko? Zrobili to ludzie, dziwni osobnicy, niegdyś tak nieporadni (Góra pamięta, że nawet im współczuła), a teraz panoszą się w lasach i ujeżdżają po kamiennych rzekach dymiące bestie. Umiera ostatni borsuk i wtedy Góra podejmuje decyzję – trzeba działać. Wprawdzie ona sama przeżyła wiele zmian, ale teraz następują one tak szybko, że natura nie nadąża. Aby działać, Góra potrzebuje wsparcia i dlatego zwołuje radę, gdzie każdy gatunek ma swojego przedstawiciela. Burzliwa debata …