Z pani publikacji wynika, że w epoce słusznie minionej niemały wpływ na projektowanie mieszkań wywierała polityka... W scentralizowanym państwie działalność władz rzutowała na kształt budowanych mieszkań. Oddziaływała także na sposób ich zamieszkiwania i użytkowania: na to, ile osób będzie mieszkać na danej powierzchni, kto – i na jakiej zasadzie – dostanie klucze. W rzeczywistości oczywiście wszystko się komplikowało i, jak to często bywa, przepisy sobie, a praktyka społeczna sobie. Ktoś otrzymał przydział poza kolejką, inny dobudował sobie „nielegalne” pięterko. Jeśli chodzi o samo urządzanie mieszkań, władze rzadko miały ambicję, by zaglądać ludziom za próg. Co nie oznacza, że to, jak wyposażano i użytkowano dom, nie było polityczne. Wręcz przeciwnie. Tutaj na arenę wkraczały zastępy ekspertów – architektów, projektantek, dziennikarek – którzy czy to za pomocą perswazji, czy samego projektowania próbowali kształtować styl życia nowoczesnego obywatela. Wierzono, że materialne otoczenie wpływa na jednostkę i, w konsekwencji, na społeczeństwo. Stąd na przykład niezwykła determinacja w wyplenianiu zwyczajów mieszkaniowych, które niegdysiejsi mieszkańcy wsi przeflancowywali do miejskich osiedli. Za Gomułki rzeczywiście powstały bloki wyposażone we wspólne łazienki i toalety? Na szczęście to tylko fantazje najbardziej gorliwych planistów, usiłujących przypodobać się słynącemu z ascezy pierwszemu sekretarzowi PZPR-u. W istocie budownictwo czasów „małej stabilizacji” było bardzo skromne: niewielkie metraże, niskie sufity, małe okienka i jeszcze mniejsze balkony, jednostronny rozkład i słynne „ślepe” kuchnie. Jednak w powstających blokach nie rezygnowano już z podstawowych urządzeń sanitarnych. Co innego w budownictwie przedwojennym i wielu domach jednorodzinnych – tutaj jeszcze przez długi czas brak łazienki i toalety był …