Co jakiś czas można znaleźć w książkach – chociażby w „Historycznym archiwum X. Tajemniczych zgonach znanych Polaków” Sławomira Kopra – jak również na blogach internetowych sensacyjne informacje związane z postacią sowiecko-polskiego generała Karola Świerczewskiego, znanego jako Walter, Polaka z warszawskiej Woli, który „nie kłaniał się kulom”, a i za kołnierz nie wylewał. Autorzy tych sensacji próbują wykazać, że śmierć generała została ukartowana przez ówczesne władze komunistyczne. Świerczewski zginął w 1947 w Bieszczadach, pod Jabłonkami, na drodze do Cisnej, dokąd zmierzał, żeby dokonać inspekcji jednostki pograniczników, w zasadzce zastawionej przez usadowionych na wzgórzu banderowców. Konwój dostał się pod silny ogień, lecz pomimo tego pijany generał nie poprzestał na obronie, lecz zarządził atak tyralierą na wzgórze, w którym sam wziął udział. Najpierw otrzymał postrzał w brzuch, a po chwili – w plecy. Ten drugi okazał się śmiertelny. Ciało Waltera przetransportowano do Warszawy i urządzono mu wystawny pogrzeb. Powołano komisję do zbadania okoliczności śmierci, a jej najbardziej kontrowersyjne ustalenia zatajono przed ówczesną opinią publiczną. Okazało się bowiem, że w plecy dostał dwie kule, a nie jedną, a ponadto w tylnej części munduru zachował się szarpany ślad jakby od pchnięcia bagnetem. I chociaż oficjalna wersja mówiła o śmierci poniesionej w starciu z ukraińskimi nacjonalistami, to powstały szeroko kolportowane plotki, iż czerwonego wojaka zastrzeliła jego własna ochrona. Stąd kule w plecach, a nie w piersiach, może nawet i cios bagnetem, żeby dobić. Ale jaki motyw mogłyby mieć komunistyczne władze, żeby zamordować skrytobójczo oddanego sobie gieroja? Hm, podobno wymagał od Sowietów przydzielonych do polskiego wojska i ubranych w polskie mundury, żeby …