Kiedy w 1985 roku Jej Królewska Mość nadała szlachecki tytuł przyrodnikowi Davidowi Attenborough, w kręgach zbliżonych do sfer zawirowało: przecież miał go dostać Richard, starszy brat, dobrze znany reżyser, twórca takich ekranowych hitów jak „O jeden most za daleko”, „Gandhi” i „Chorus line”. Z przecieków wiadomo, że źle odczytano imię – „D. Attenborough” oznaczać miało „Dicka”, czyli Rycha, urzędnik wpisał na listę Davida… Pomyłka ta przypomniała mi się przy okazji książki Erika Larsona „In the garden of beasts” (Crown), opowiadającej historię służby dyplomatycznej Williama E. Dodda, wykładowcy z Chicago, który wylądował w 1933 w Berlinie jako ambasador USA zamiast Waltera F. Dodda, profesora Yale. Podobno prezydent przeskoczył nazwiska w książce telefonicznej. Zabawne, choć nieprawdziwe. Larson w swej książce broni Dodda, z którego nabijali się wszyscy i uważali go za, mówiąc oględnie, fujarę. „Telephone Book Dodd” to jedno z niewinnych przezwisk, „Ambassador Dud” brzmi gorzej („dud” to niewypał, bubel, niedołęga). Hitler cenił go nisko, jeśli w ogóle można tak powiedzieć, jako że określał go mianem „imbecyla”. Dodd faktycznie zachowywał się jak safanduła (kolejne znaczenie „dud”) – zamiast przesiadywać na przyjęciach, podejmować kolegów, wyjeżdżać na weekendy do ich wiejskich posiadłości i, generalnie, popisywać się jako reprezentant światowej potęgi, wolał wieczór z książką i… szklanką mleka w bibliotece wynajmowanego mieszkania. Każdemu, kto zna – z daleka – obecny budynek berlińskiej ambasady USA, niedostępną twierdzę, dla której zmieniono układ ulic przy Bramie Brandenburskiej, wierzyć się nie chce, że …